— Posted in Tantrisk oslo best mature porn

Pseudo arts keuring meisjes beffen

...

Jongens die elkaar aftrekken gratis dikke tieten

U mag mij de hand schudden c. Bloemen of graf kransen, hetzij bezoek aan huis door onbekenden worden niet op prijs gesteld. Een Ruste In Vrede is uiterst welkom.

Niet tussen 6 planken, gewoon in de schommelstoel om een uiltje te knappen met Zoenvis! Mag ik ook eens wat vreugde in mijn leven scheppen? En waar woon U eigentlijk met Uw misjpoge, meheer van de Wallen of woont U helemaal niet, dan ken ik me TomTom helemaal niet in stellen en mot ik blind op U varen? Nou, dat zal wel weer lekker uitpakke as ik U ken! In de Bourgogne, dept. Nièvre, sinds , daar bij die molen, die mooie molen, uit dat Vaderlandse Volkslied uit de veertiger jaren, waarvan ik zeker weet dat Hans Cammenga, mijn oude muzikale schoolgenoot van de Da Costakweekschool alle noten van uit zijn hoofd kent omdat hij afkomstig is van Cammingastate bij die Friezen en om die reden dan ook met gemak een arrangementje voor schrijft met Cees Slinger als ie nog in leven was maar wat maalt U daar allemaal om als TMF en MTV kijker?

U weet toch helemaal van niks, zegt U? Vond U het soms ook zo verstandig dat Boogie Woogie speler Rob Hoeke zijn linkerjat in de ventilator van zijn aftandse otomobiel stak en die aan zette zo dat zijn vingers in het rond vlogen?

Vind U soms dat zoeits lekker op schiet? Okee, met drie vingers kun je ook een simpele walking bass lijn spelen, maar waarom zou je als het ook op zijn normaal kan. Dan heb je er toch weinig aan dat je mondharmonica leerde spelen van Brian Jones? Of met die dronken tor Alan Price samen kattere mijn speelde met vier klauwen op de Eighty Eight? Ik dacht toch van niet! Toch kun je met drie vingers nog altijd sportjournalist bij het Haarlems Dagblad worden, een periodiek die ook niet meer is wattie geweest is.

Waarom luisteren ze eigenlijk ook nooit naar mij? Zouwen ze al hun vingers nu nog hebben, die klootzakken, maar die maagkanker van Rob Hoeke was toch niet te genezen dus dan kan je net zo goed met acht vingers de pijp uit gaan!

Roem is leuk voor jonge mensen en dan nog is het een valkuil. Roem heeft mij nooit ene bal geïnteresseerd, dat is goed voor ex-ambtenaren die in de kunst hobbyen en staats subsidies krijgen vanwege hun vriendjes en zalvende glimlach.

Ik heb mij nooit willen conformeren en ben niet te koop. Mijn favoriete Rolling Stones lid is altijd Brian Jones gweest en niet die breedbekkikker Mik Jekker, de uitermate dom ogende Charlie Watts, dan nog liever Keith Richards die een fantastische Chuck Berry riff uit zijn guitaar kan plukken. De juiste lokatie van mijn huis is trouwens een goed bewaard geheim. Weinigen heb ben er weet van. Allemaal gelul en grootspraak van een gesjeesd kunstschildertje uit Den Haag met merkwaardige lusten en lasten, maar toch ook soms een ergernis.

Of je wordt beledigd door een broekemannetje die van uit zijn neanderthalergrot hier net nieuw binnen komt op het weblog en meent je te moeten aanvallen zonder veel kennis van zaken. En is het geen eigentijds neanderthalertje dan is het weer een klerenverkoper in een nichterig apenpak, die als een Oosterse homo prins je veel betekenend aan staart, maar niets te melden heeft!

En of ik dat leuk vind? Kolere; Nee, dat vindt die meneer van der Wal helemaal niet leuk en het brengt zelfs het schaam rood op zijn kaken! Een enkeling keert daar allemaal van terug op zijn onaangename naar tenenkaas geurende schreden als man en matigt zijn toon en wil mij gaan aaien tot in mijn intiem. Hij behoort duidelijk tot het ras der geëvolueerden, die zichzelve op een hoger plan heeft gebracht, maar voor hoe lang?

Niet dat het mijn tijd niet zal uitduren, maar toch! Het kan me allemaal aan me reet roesten zoalng ik mijn pens maar vol kan vreten en me beschenken, de hele dag door! Dat gelooft een bepaalde weblogger niet, die denkt als Oosterse Prins uit het sprookje van Ali baba dat ik alleen Gazeuse of Kokosnoot met een rietje drink met breeduit lachende gekleurde mede mensen uit de West die op olievaten drummen maar dat maakt mij wat uit! Ik hoef mezelf niet de maatschappij een stuk brood af te dwingen door als liftboy, nachtportier in livrei de lift op en neer te laten gaan ergens in een groezelig hotel.

De nachtportier vond ik een goeie film en Charlotte Rampling is weer eens iets anders dan BB. We hopen er verder voorlopig maar het beste van in Nederland! Dat is toch het enige dat je kunt doen?

Wat wilt U drinken op Uw uitvaart, zou ik willen vragen, dan regel ik dat toch even? We moeten wel van elke gelegenheid een feestje maken! En mag ik U ook nog even herinneren aan de Superzoenvis die goed gekleed gaat in het zwart? Alsof zij elk moment naar een feestje kan gaan. Ja, dat kun je zo hebben als je Meesteres en Vormgeefster over jezelf bent. Ik wou dat ik het na kon zeggen, maar dan wordt het na papegaaien, waar veel Nederlandse kunstartiesten, de Zak Japanners van Europa, zo sterk in zijn.

Hè, ik ben weer lekker op stoot! Effe gif spuiten met mijn Flitsspuit! U belt mij dan wel even met een suikerzoete stem op om half zes des ochtends, maar U bent als journalist van de schoolkrant ook sowieso niet welkom. U wordt eerst gescreend van onder tot boven, als een schaap glad geschroenen ik eis een dokters attest. U ken wel van alles onder de leden hebben!

En ik wil ook nog even onder Uw staart kijken en wie geen staart heeft krijgt er voor het gemak één aangemeten. Een ondertekende gezondheidsverklaring door drie instanties in vijfvoud! En U moet nog een keer door de keuring na afloop! Alleen zij die de schaamte voorbij zijn daar wil ik mee om gaan op het zakkenbiljart!

Languit in een buitengewoon sensuele pose. Neen, dat heeft niets dubbelzinnigs! Die kunstschilders van tegenwoordig zijn gewoon bloedgeil, daar heeft  gelijk in, dat komt omdat ze te weinig te vreten hebben!

Het moet ergens een uitweg vinden! Dat is niet normaal meer, zult U bij Uzelf zeggen! Het zal de kosmische straling wel weer wezen. Het gaat wel om een aantal ballen die je goed moet neer leggen op het zakkenbiljart en daarna flink op stoot komen! Vraagt U zich ook wel eens af of U bij het plompzakken hoge ogen gooit of denkt U ook van laat maar waaien die lege zomerjurken in de wind van de metro?

Schieten we daar een centimeter mee op? Eigen beddengoed en verschoning meenemen en vooral een dubbeldaks waterbestendige uitwas bare beflap, want ik wens geen besmette, ontuchtige, willige reetjes tussen het fijne linnen, dan gaat de boel vlekken, die krijg je er met geen Robijn Fleur en Fijn meer uit.. Ik ben een uiterst pro per man! Het is dat U het weet! Ze zeggen dat ik mij zo groof uit ter compensatie, maar wat is groof?

En compensatie van wat? Ja, zeg dat zal ik U gaan vertellen! IK ben geen Vijftiger dichter met ald ei wartaal! Eerst de centen op tafel en dan de kaarten! Om water uit te sparen als milieubewust medemens sta ik vaak in de tuin te pissen zodat de spoel bak niet hoeft worden door getrokken en dat nadruppelen doe ik wel in het aardbeien bed, dat ont smet. Ik had altijd een drie voor aardrijkskunde en biologie bij Wemermann! Begrijpt U nu waar ik heen wil? Ik zal even mijn TomTom instellen, dan kunnen we zien wat we zeggen!

Ik weet hoe ik van hier naar daar moet komen als er een GPS signaal is en weer terug, dat is net genoeg, meer weet ik echt niet. Een overstapje op het Gare du Nord en binnen twee uur zijn we waar we willen wezen. En van welke kant bent U eigenlijk? Ik tolereer alleen pure , onversneden heteros en bisexuelen hier! Een bietje er extra bij, okee, maar dan houdt het wel even op! Nee, geen artistieke voeder biet! Ik zie niet in waarom ik meer zou moeten tolereren dan dat.

Een kinderhand is gauw gevuld. U vraagt mij de landschappelijkheid in mijn eigenste woorden te beschrijven? Vooruit met de geit! Daar gaattie ie dan: Links van mij een klaterende beek met kristalhelder water die uitmondt in een waterval waar een groot houten schoepenwiel voor de elektriciteit zorgt terwijl de herten en wilde zwijnen voort da veren van vroeg tot laat over het met natuursteen belegde terras van een halve acre, zodat ze pijn in hun hoefjes hebben na afloop, rechts een aantal hete springbronnen waar wij op koken en die voor het warme badwater zorgen.

De waterleiding is hier nooit bevroren daar moet je voor bij de Turken zijn, daar is dat een soort watersport in die creativiteitscentra door o-zo-kunstzinnige Hollanders gedreven. Sommige erg artistieke vakantiegasten vinden dat enig als ze zich weken lang niet kunnen wassen. Het avontuurlijke genre viespeuken waar ik niets mee te maken wil hebben. Het zullen wel weer tekenleraren met kunstenaarsambities zijn en een rugzak vol ingewikkelde kletskoek.

Ik schijt daar zelfs op of water even een pot vol in hun Ibizalaarzen. Aan de andere kant hoef ik op reis ook niet altijd in een Ibis of een van der Valk te overnachten. U kent het soort kunstartiesten wel dat in grotten huist in Verweggistan; vrouwtje heeft jaren lang van de BKR geprofiteerd op kosten van de staat en aldus haar gebrek aan talent uitgebaat voor een bijstandsuitkering, mannetje pingelt wat op een goedkope guitaar op straat met songs van Bob Dylan uit en haalt zwart nog een grijpstuiver op.

Ach, U denkt toch niet dat ik mij daar mee verontreinig in geestelijk opzicht? Oh, nee, hoor, daar ben ik veel te zuiver voor op de graat. Zou ik mij daarmee moeten encanailleren dan zou de griezel me nog over de grazzel lopen als in een horror story. En dan sta ik hier met de hand boven de ogen tegen de felle zon op hoogte met vrij uitzicht tot aan de horizon en zucht eens diep!

Welk een weelde mocht mij ten deel vallen van omhoog! En dat is mij dan al snel genoeg, dan laad ik wederom mijn dubbelloops met grove hagel, want zie ginds komt de postbode! We zitten op een berg op een hoogte dus overzien het geheel en dat garandeert en prima schootsveld. Ze hoeven maar te bukken in het veld tussen de zonnebloemen of ik pomp hun reet vol met lood. Neen; er ontgaat mij niets.

Toen wij hier aankwamen op die zonnige herfstmiddag na in de auto via de GSM op de rondweg bij Parijs te zijn opgebeld door mijn gepassioneerde ex-hartsvriendin uit Leeuwarden, een lichtelijk beschonken Hanneke Springfontein, een zuid Afrikaanse, griffermeerde, kort geknipte vrouw uit Chefpotstroom, waarmee ik nog heel vaak "Me Sarie Mareis stond te bok ken op het ijs" heb gezongen op de blokfluit, die mij het ene na het andere verwijt maakte als of ik haar ex was en vreemd gegaan met haar beste vriendin, ja, toen had ik het wel gehad met Holland en toen wij arriveerden werden wij door de dorpelingen natuurlijk met gepaste minachting en ach terdocht bejegend en dat is goed want dan weet je weer dat je leeft en have en goed zal moeten verdedigen tegen het autochtone plebs, maar ook tegen en handvol Hollandsche plebejers en proleten met artistieke neigingen hier in de buurt op loop afstand.

Ik loop toch ook niet de hele dag in een Tutu rond? Waarom mag een pastoor dan wel in een jurk en lullen ze over mij achter mijn rug als ik nylons, jarretelgordel, tangaslipje, beha en leuke onderj urk aan trek?

Laat ik het niet te veel over mij zelf en mijn aberraties hebben! Ze lullen er nu al over in het kunstakademie milieu in Arnhem rond die kunstkliek van Ullie en Bullie Starrenkoeker en Beer Flodder. Binnen enkele weken hebben wij indertijd de harten gewonnen van de autochtonen door de voor vijf gulden van Klaas de Jong van de Van Sminiawei te Oldeboorn gekochte pikhouweel zelf regel matig ter hand te nemen en de keiharde rotsgrond te gaan ontginnen die rond ons long house ligt, want bepaald kinderachtig zijn wij nooit geweest.

Freud zou er een hele kluif aan hebben. Een oud Bourgondisch vruchtbaarheidsritueel uit de tijd dat in Nederland de Batavieren met een vaatje bier op de klanken van het Cocktail trio de Rijn nog moesten afzakken en ik trok uit louter feestvreugde voor de brons kleurige verwarmde spiegel mijn nieuw gekochte Pastunette Behahaha aan en mijzelf vervolgens woest af, want ik wil ook wel eens wat.

De perfekte opmaat voor het aanstaande cross your heart festival. En toen sloeg ik een kuitenflikker en barstte me toch in een puur satanisch hoongelach uit, dat wilt U niet weten! Sinds ik heb gelezen dat die verkreukelde blonde zeehond Brigitte Bardot op Lepen stemt, alhoewel ik veel meer op een zuidelijk tiepe val zoals die ex van Jack Nicholson, heb ik mij ondanks alles met haar visie verzoend.

Ik houd van gepassioneerde vrouwen met perverse inslag, aanhagsters van de SM cultus,  anders kun je beter met je poesje op de kermis gaan staan of het dak gaan zitten en dan denk ik weer aan die zwart wit film met Cat On A Hot Tin Roof met dat eens zo verrukkelijke drnakorgel Liz Taylor. Toch houd ik de actualiteit in de gaten. Even buiten Parijs woont een kommunistische burgemeester die met zijn drag line op een pension voor Senegalezen is ingereden. Omdat ze de arbeidsplaatsen van de arrebeiers bezet zouden hou den.

Daarbij vergeleken is het Front National of het Vlaoms belang een uiterst fatsoenlijke partij. Ik vind Filip de Winter een man met ballen en een kek pak. Zo in- en in beschaafd sprekend.

Dat gaat echt te ver! Je moet daar uiteindelijk niet kinderachtig in wezen. Ik ben Theo van Gogh niet en tegen zijn denkbeelden. Ik zal ook nooit op Wilders stemmen. Toch ben ik er allemaal mordicus op tegen dat haat zaaien! Leven en laten leven is mijn devies!

Geen probleem om een Turkse buurman te heb ben. Die LePen; keurige man, goed in het pak, prima hair cut, das dubbel geknoopt om niet af te zakken naar een bedenkelijk nivo. Laatst reden we nog langs zijn paleis. Vader was weer thuis. De Trico lore wapperde trots vanaf de torenkamer. Teken dat hij aanwezig was. Ik woof dus even op een flikkerige manier naar een van de vensters en ja, hoor, er werd terug gezwaaid met een geborduurde dames zakdoekje van uit de torenkamer of was het nou een broekje in de bran ding?

En als dat geen Omen is, want ze wisten daar via paranormale weg dat ik niet voor betonnen on derbroeken, maar zoals alle echte mannen met een stuk gezonde goesting in de jeans voor exclu sieve dameslingerie val met tenminste twaalf speel openingen, anders kun je nog geen kant op. En wel als een blok viel ik er voor. De fijne was, hè, daar zal ik niet ruw mee om gaan. Ondertussen zien we door de Hilton-ramen dat de lucht blauw is en de zon schijnt. Naar buiten al lemaal, daar klinkt de wielewielewaal via de CD speler in Freds auto die voortdurend die gevoelige reli EO prachtsongs van Elly en Rikkert Zuiderveld uit braakt tot je er wee van wordt- een wagen sneller dan een BMW — met automatische ramen en air conditioning.

We drinken Spa op het terras van een utispanning met Knaap Knapzak langs de Amstel waar Amsterdam nog het meest op klop klop klop eikenhout Oisterwijk lijkt en praten heel ontspannen verder. Sinds enkele weken drinkt Fred van der Wal geen druppel meer maar ook niet minder. Breek me de bek niet open! Ik heb een dossier van een vuist dik hier liggen over enkele niet nader te noemen schandalige per sonen, waaronder mijzelf. De snub nose revolvers veroorzaakte een bobbel in het schouderholster net als in een Amerikaanse gangster film.

Op de achtergrond een bode erbij met een hoge rang vanwege het vele goudgalon op pak en pols en, in direkte lijn nog geparenteerd aan de opperstalmeester van Soestdijk en mogelijk een buiten echtelijk kind van de Prins, de gelijkenis was meer dan sprekend met die befbaard…. En, euh… ik bedenk zojuist dat op beschaafde wijze en zachte toon praten met dergelijke Hoge Heren met hun smakelijke aan- en inhang bij tijd en wijle zeer interessant lijkt en heel wat revenuen kan af werp en als je het handig aan pakt en lekker mee slijmt; zo lust ik er nog wel tien vooral als de bikini lijn gelaserd is, anders hoef je ook geen nerveus gesneden tangaslip aan je lijer aan te trekken als de eeuwig wuivende bossen er bij hangen als de tuinen van Babylon, dat zoveelste wereldwonder van onder!

U heeft in mij niet met iemand te maken die van de straat komt. U treft in mij een oprechte meneer die nog respect heeft voor de hiërarchie. En ik ben niet helemaal op mijn achterhoofd gevallen dus ik roep nooit voor de eerste collecte drie maal kut in de kerk. Wel na afloop in de consistoriekamer waar ik altoos op veel bijval kan rekenen. Onze vorstin zal ik ook niet gaan beledigen, alhoewel ik een republikein ben en nimmer de wapenrok des Koningins heb gedragen vanwege mijn wederspannigheid tegen het staatsbestel en zijne gezagsdragers, dis voor de lieve vrede maar dienst weigerde.

Ik zie heus wel de zwaarte van haar beroep in. Het is een wonder dat ze nog geen pees schede ontsteking in haar rechter arm heeft voor het rijkelijk gesalarieerde lintjes door knippen. En verder wenst onze Fred van der Wal U vanzelfsprekend van uit het zacht glooiende Frankrijk nog veel verregende vrije dagen toe, benevens een stoot ADHD kinderen, een kabinet Balkenende 2 en een konstante aanzwellende stroom van in Swahili agressief koeterwalende bont gekleurde, hun vermeende, geschonden rechten halende, ongeschoolde analfabete allochtonen uit het Islami tische Verweggistan met het kromzwaard paraat op de koffie om de roomsoezen soldaat te maken en daarna de gastvrouw in smakelijke mootjes met een teentje knoflook en een appel in haar snuit op te dienen.

Als dat niet vrouw onvriendelijk is weet ik het ook niet meer! Hoe ik er gekomen ben mag Godt weten en hoe ik er weer weg gegaan ben is me ook niet duidelijk. Het zal wel nooit opgehelderd worden. Tegenstijdige berichten bereikten ons jaren later via diverse kanalen. In Ierland trof de Engelse geheime politie mijn donker groene bestelwagen met het in gouden krul letters duidelijk leesbare opschrift "Poison Ivy" aan, midden op een dood lopende weg overdwars geparkeerd, vlak bij het huis van de weduwe Clary Mastenbroek, die nog steeds zo ontzettend op Leonor Fini heur werken gelijkende schilderijen maakt waar U mij verder niet van hoort, terwijl ik als bestuurder, die zoals bekend al lang geen rijbewijs meer heeft na de definitieve ontzegging na mijn veroordeling voor het met mijn Mercedes sport auto onder invloed van alcohol dood rijden van een blonde Heemsteedse leuke meid met een mooie toekomst in het verleden voor de boeg, een uiterst verwarde indruk maakte op de Ierse Police Force dankzij een straffe mix van Jameson, Guinness, en een handvol Valium-, Noctyl- Mepro bamaat- en Donormyl tabletten uit het grijze circuit.

Als je dat slikt word je helemaal gek als ze uit het zwarte circuit komen en vooral moorddadig. Je gaat overal blind in en kent geen enkele remming meer, vooral op seksjuweel gebied. Bovendien zat ik merkwaardig genoeg gekleed in alleen een beha, onderjurk, tangaslipje, jarretelgordel en nylons achter het stuur en dat maakt zelfs in het rooms katholieke Ierland met al die kerels in zwarte jurken en bruine pijen in de Kattelieke kerk een vreemde indruk. Het merkwaardige was dat de lingerie mij helemaal niet bekend voor kwam.

Ik had de kledingstuk ken nog nooit eerder gezien, laat staan aangeschaft in mijn favoriete lingeriezaak in de Sint Jacobs straat! Wel bleek ten tijde van mijn delirium net een studente textiele werkvormen vermoord door een serial killer in dezelfde buurt als waar mijn bestelwagen stond en werd haar lijk gevonden zonder kleding, dus waar ik haar jurk en schoenen heb gelaten.

Ze hebben me niets ten laste kunnen leg gen en de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs. Een ere escorte van motor agenten begeleidde mij naar het plaatselijke ziekenhuis waar ik aan mijn bed werd geboeid uit voor zorg en ter bescherming van mijzelf in mijn delirium, want ik sloeg en schopte zoals wel vaker wild om mij heen.

Mijn lingerie mocht ik aan houden, mits ik akkoord ging met plaatsing op de vrouwenafdeling. Het oorverdovende gerochel van de terminale medepatiënten, dat sacrament der stervenden, klonk mij als warmwatermuziek in de oren. Nog nooit was hij zo blij ge weest in zijn leven toen ze zijn lul en ballen hadden weg gesneden en een fopkut modelleerden met een namaak clitoris uit zijn eikel gekneed.

Waar een wil is, daar is ook een weg. Hij zag er oogverblindend uit, een paar hormonale pracht tieten uit de Weltmeister Zwaar Gewichtsklasse en lang, donker glanzend haar, net als Catharina, die keiharde Xantippe uit Utrecht had. Een hartveroverende constante glimlach op de wellustige lippen heette mij welkom. Binnen een half uur was ik weer eens voor de zoveelste maal zwaar verliefd.

Bisexuelen zijn nu eenmaal licht ontvlambaar. Je hoeft maar met een vinger naar ze te wijzen of ze staan in vuur en vlam.

Ik hoef hier van mijn leven niet meer weg, dacht ik bij mijzelf! Het mocht niet zo wezen en uit dien hoofde geloof ik in voorbestemming. Het geluk is niet voor mij weg gelegd, ervoer ik op dat moment. Leraren van de christelijke kunstakademie en stijl gereformeerde dominees kwamen bij zijn te meiers als vaste klant.

Niet lang na onze laatste ontmoeting viel hij letterlijk tussen de wal en het schip van zijn woonboot aan de Prins Hendrikkade tegenover het Scheepvaartkantoor waar in de sixties de verrukkelijke Lila  werkte.

Die heerlijke tulp van mijn gulp lag ook wel eens met een mooie meid in bed en dat zie ik zo graag. Een vrouw om volledig verslaafd aan te raken! Niet te zuinig, hoor, dat constante introspectieve gekwebbel aan je kop, maar een scala aan uitheemse sexuele technieken die zij voorradig had door haar connecties met hele en halve wilde rastakoppen, om een punt aan te zuigen…!

Ze bracht haar nummer overtuigend…. Ik las in veel oude interviews dat u vroeger met uw vroege werken zingend langs de deur bent gegaan. Zo begint iedereen toch tegenwoordig in het Amsterdamse kunstenaarsplantsoen.

Dat is namelijk helemaal niet waar. Ik heb nog nooit meegemaakt, dat… Ik heb nog maar van één iemand anders gehoord. Via het plaatselijk buro voor drugs en alcohol verslaafden gevangenis in, gevangenis uit! Mijn Godt, waar praten we over?

Zingend langs de deuren? Ja, later is dat heel populair geworden, maar als je weet wat voor tijd het was, welk een arremoe wij leden! Winter had ik zelfs geen olie meer voor de kachel. Nog geen vijfentwintig jaar oud en niets te besteden! Dertig kilo afgevallen in zes, zeven maanden door gebrek aan eten. En niemand om op terug te vallen. Familie liet me stikken. Ze hadden nog het liefst gezien dat ik toen de pijp was uit gegaan.

Ik was in trouwens de eerste Amsterdamse kunstenaarskraker! Het atelier in de tweede Nassaustr. Hoe krijgt een mens het voor elkaar! Ik ken een schilder die niet schilderen kon en achter zijn huis verdronken is een sloot waar tien centimeter water stond.

Knap werk an sich! Soms denk ik dat de meeste beeldende kunstenaars voor het ongeluk zijn geboren of zo masochisties zijn dat ze hun onder gang zelf bewerkstelligen. In kraakte ik een atelier in het gebouw aan de tweede Nassau straat 8 te Amsterdam. Je moest ze horen, die maatschappij hervormende linkse kollegaatjes in het ateliergebouw; ze wilden onder aanvoering van de misselijk makende Jodenman Hartog Eysbeer sprekend gelijkend op Alexander Pola maar dan met een neus als een oversized banaan met zijn verneukte neus een petitie tegen mij organiseren toen ik het atelier waar die moord was gebeurd had gekraakt omdat niemand van die dappere linkse langharige salon kom munistiese kunstenaars daar in durfde behalve Fred van der Wal die voor de duivel nog niet bang is en daarom ook GPV stemde.

Pas toen ik al lang en breed in het atelier zat trokken de collegaatjes weer die grote linkse bek open. Ze wilden mij er uit hebben omdat ik niet onderaan de lijst van gegadigden had afge wacht op mijn beurt. Gesubsidieerde kunsnaars zijn slaafse ambtenaren. Ik ga unverfroren door ruiten en door roeien om mijn doel te bereiken.

Nou, als het van dat zootje Amsterdamse nep- en namaak kommunistiese geslachtszieke BBK tuig had afgehangen had ik na 25 jaar nog geen ate lierruimte! Tegen de muur met dat linkse schorum; ik hang ze met liefde omge keerd bij hun ballen of enkels naar keuze. Een laatste wens moet je altijd respec teren op in een pijnboom, zodat ze traag met de wind heen en weer bewegen als pijnappels tot de dood er op volgt … ik heb na al tijd GPV of SGP gestemd, want die weten van uit de Heilige Schrift dat de vrouw in de keuken thuis hoort en uitsluitend geschikt als vervangbaar neukvee om af te slachten op het balkon als een islamitiese geit in een achterbuurt.

Om over die wanhopige begin jaren , en maar te zwijgen toen niemand mij steunde en ik bijna van de honger om kwam … die jaren hebben een man van mij gemaakt die zich van nie mand iets aantrekt. Een soort amorele Rambo in het kwadraat maar dan op artistiek gebied! Jenseits Gut und Böse! Elke beeldend kunstenaar hoort tenminste één maal in de bajes voor moord, dood slag, incest of noodweerexces te hebben gezeten!

Die ene keer dat ik half opzettelijk een kollega de ballen uit zijn broek schoot met mijn parabellum tel ik niet eens mee, dat was hetzelfde als een lucky punch bij een bokswed strijd. Overigens lukte het mij on langs nog om een gereformeerde begrafenis ondernemer te fles sen opdat mijn geliefde oudnicht Betty Paërl, de Amsterdamse Hoge priesteres van het SadoMaso chisme, eindelijk een fijne computer kon kopen met een pentium 4 en niet meer in het kantoor van haar zoon hoeft te mailen.

Zeg, ik zal je wat vertellen dat recht uit mijn veel bewogen artistieke leven is gegrepen: Ze sprak vloeiend Engels en Spaans, dus de taal was geen probleem in tegenstelling tot die Franse wijven. Ik zat haar van achter mijn Biere Brune Pel forth al een tijd op te nemen en speelde met de gedachte ongevraagd een foto van haar te nemen met mijn dure digitale camera.

Dat doe je otomaties als man; of je nou bisexueel bent of niet, dat maakt niets uit. Schitterende benen, prachtige kop, gaaf gebit, volle, sensuele, bijna perverse, smartelijk gekrulde lippen net als Catharina S. Helemaal mijn tiep van top tot teen en ik viel voor haar als een hete aardappel. Ik besluit na een uitnodiging van haar zijde onmiddellijk met haar mee naar haar huis te gaan, stap in haar auto en terwijl zij de auto start ik heb net als Remco C.

Een man, zegt ze met haar gevoileerde stem. Okee, zeg ik, geeft niks, never mind the potatoes, we hebben alle maal zo onze makkes op zijn tijd, ik ben wel wat gewend als ex-Amsterdams kunstenaar in midden Frankrijk, maar is door de lullensmid alles afdoende weg genomen of ligt er nog wat restmateriaal opgeslagen in het kruis? Nee, nog niet alles. De scherven van haar voormalige bestaan waren nog niet allemaal opgeruimd, doch de balzak al vast voor de zekerheid leeg gelepeld en na de ruiming keurig dicht genaaid met kleine kruissteekjes, het overtollige scrotum en de ballen niet gelijk de kliko in, maar milieu bewust ver werkt tot Kwekkeboom kroketten, bitterballen en hondenvoer.

Het was mij vanaf het begin duidelijk dat de hormonenen behandeling goed was aangeslagen, want haar recht naar voren staande twee jongens behoorde tot de Grootste Ter Wereld Serie. En toch ben ik toen niet uit gestapt en heb ook niet afgehaakt.

Ja, wat moet je dan als je al zo ver bent? Ik heb in elk geval na afloop van het amoureuze intermezzo geheel spontaan uit eigen zak een flinke financiële bijdrage gele verd voor de definitieve ombouwvergunning, want je moet toch wat en ik leef niet bepaald van de bedeling.

Wel op voorwaarde dat ik onbeperkt toegang tot haar openbaar toegankelijke schaamte had en een kopie sleutel van haar flat vlak bij de Auchan in Cos ne, want we leven hier in Frankrijk in een onderhandelingskultuur. Ik had haar natuurlijk ook wat te bieden als doorge winterde raskunstenaar uit het Hoge Noorden. Niet te kort, hoor! Veertig jaar terug ging het er trouwens wel anders aan toe in het suffe Vaderland.

Ja, toen is er een grote woede in mij opgestaan, dat was in de tijd dat we het moesten maken, en om in kroegen je magistrale meester werken te verkopen, daar was echt heel wat moed voor nodig, want je kunt nog beter een heilssoldaat met een rammelende kollekte bus zijn en een wit uitge slagen gulp, dan had je meer succes bij dat dronken geteisem!

Je weet dat je kunstgeschie denis aan het maken bent in je bedompte, rommelige atelier met chiantiflessen en visnetten aan het plafond, druipkaarsen op de ruwhouten tafel. Daar heb ben jullie als simpele adspirant school meesters en leraressen algemene technieken allemaal geen idee meer van. Daarom is de genera tie van zo sterk, gewoonweg niet kapot te krijgen! Ik heb de bitterheid van het bestaan leren kennen.

De hitte des daags; de kou de des nachts en alle schakeringen daar tussen. Alles wat daarna komt zijn kuipjes halvarine! Botergeil misschien, maar vooral boterzacht! Er was voor mij maar één mogelijkheid, erop of er onder, hetzij er dwars door heen of alle drie tegelijk, hetzij in successie als U begrijpt wat ik bedoel. Voor die laatste mogelijkheid heb ik altijd gekozen. Ik ben gotzij dank geen lid van een sek te als de Pinkstergemeente te H.

Ach wat; die evangelische en charismatiese bewe ging is goed voor wijven en latente flikkers, geestelijk gestoorden, lichamelijk gehandicapten, voor werkschuwen, WW-ers, gemankeerden en beroepswerkweigeraars of zij die dat willen worden, halve garen en halve zolen, daar heeft mijn Groningse goede vriend èn geestelijke mentor drs. Hens uit Aduard vierkant gelijk in. Als je iemand bent met guts spreek uit; kuts zoals de spijker harde, super intelligente Fred van der Wal dan heb je daar niets te zoeken, dan stap je daar over of dwars door heen.

De vorige generatie in mijn geval; mijn ouders dus, die ik nooit gekend heb, is geboren aan het begin van de roaring twenties, dus een en al charleston wat de klok sloeg en dat kweekt deca dente slapjanussen, amechtige huilebalken, onverantwoordelijke sukkels zonder sokkels en poten tiële suicidalen. Mijn biologische moeder die ik sinds mijn tweede levensjaar nooit meer gezien heb?

Een maupe grientje naar mijn zuster zegt! Geen goed voorbeeld voor mij. Ik heb mij er altijd van gedistantieerd. Om me daar mee te encanaille ren, nou seg, wat sulle we nou beleve…dan kies ik nog liever voor een geslachtsveranderen de operatie en een paar tieten als torpedos met tepel hoven ter grootte van een verkeersrotonde, de tepels constant in erectie, dan heb je ook wat voor je geld en kun je nog eens de beest uit hangen in de buurtkroeg.

Die knakker  is uitgerangeerd en zit des avonds monkelend een pijpje hasj op een wrakke houten bank voor zijn huis te roken. De tekening die voor de Mokum collectie is aangekocht is mogelijk niet meer aanwezig in de Mokum collectie maar verloren gegaan in….

View original post 49 woorden meer. Fred van der Wal vervaardigde de tekening, uitgevoerd in O. De tekening werd aangekocht door galerie eigenaresse Dieuwke Bakker van Galerie Mokum voor haar eigen collectie, die na haar dood in een Stichting werd omgezet. Van de zes voor de collectie tussen en aangekochte werken van Fred van der Wal zijn er zeker twee door de galerie eigenaresse tijdens een psychose vernield, een portret van Dieuwke Bakker en een gouache afgebeeld in de catalogus Vijftig Jaar Nederlandse realisten, Meulenhoff.

In kocht de Dieuwke Bakker Collectie een grote potloodtekening aan van Fred van der Wal op de herdenkingstentoonstelling bij Galerie Mokum, Amsterdam. De aankoopprijs van het werk bedroeg euro waarvan de kunstenaar twee derde deel kreeg over gemaakt.

Een mail met verzoek aan de huidige beheerder van de collectie Janna van Z. View original post 55 woorden meer. De meisjes werden helemaal niet in het park uit de kleren gepraat, dat is… dat is pertinent onwaar! Ik stond er bij en ik keek er naar! Fred van der Wal: Een stelling die niet nader wordt toegelicht en zoals standaard bij Boonstra een slag in de lucht. Kunst en leven zijn niet te verwarren. View original post 1. Het is maar hoe je het ziet. Ik vreet niet van meer dan euro subsidie van WVC vrindjes in commissies die je met d estaats subsidie belonen als je maar genoeg mee slijmt en het interesseert me nog geen reet ook.




...





Gratis amateur zoek vrouw voor trio

  • Geplaatst in Uncategorized 15 reacties. Daar heb ben jullie als simpele adspirant school meesters en leraressen algemene technieken allemaal geen idee meer van.
  • Pseudo arts keuring meisjes beffen
  • Pseudo arts keuring meisjes beffen
  • Beffen gangbang zuid holland
  • EROTISCHE MASSAGE SCHAGEN OMA NEUKT EROP LOS

Geile teef neuken sex massage gelderland


Ik vind Filip de Winter een man met ballen en een kek pak. Zo in- en in beschaafd sprekend. Dat gaat echt te ver! Je moet daar uiteindelijk niet kinderachtig in wezen. Ik ben Theo van Gogh niet en tegen zijn denkbeelden. Ik zal ook nooit op Wilders stemmen. Toch ben ik er allemaal mordicus op tegen dat haat zaaien! Leven en laten leven is mijn devies! Geen probleem om een Turkse buurman te heb ben. Die LePen; keurige man, goed in het pak, prima hair cut, das dubbel geknoopt om niet af te zakken naar een bedenkelijk nivo.

Laatst reden we nog langs zijn paleis. Vader was weer thuis. De Trico lore wapperde trots vanaf de torenkamer. Teken dat hij aanwezig was. Ik woof dus even op een flikkerige manier naar een van de vensters en ja, hoor, er werd terug gezwaaid met een geborduurde dames zakdoekje van uit de torenkamer of was het nou een broekje in de bran ding?

En als dat geen Omen is, want ze wisten daar via paranormale weg dat ik niet voor betonnen on derbroeken, maar zoals alle echte mannen met een stuk gezonde goesting in de jeans voor exclu sieve dameslingerie val met tenminste twaalf speel openingen, anders kun je nog geen kant op.

En wel als een blok viel ik er voor. De fijne was, hè, daar zal ik niet ruw mee om gaan. Ondertussen zien we door de Hilton-ramen dat de lucht blauw is en de zon schijnt. Naar buiten al lemaal, daar klinkt de wielewielewaal via de CD speler in Freds auto die voortdurend die gevoelige reli EO prachtsongs van Elly en Rikkert Zuiderveld uit braakt tot je er wee van wordt- een wagen sneller dan een BMW — met automatische ramen en air conditioning.

We drinken Spa op het terras van een utispanning met Knaap Knapzak langs de Amstel waar Amsterdam nog het meest op klop klop klop eikenhout Oisterwijk lijkt en praten heel ontspannen verder.

Sinds enkele weken drinkt Fred van der Wal geen druppel meer maar ook niet minder. Breek me de bek niet open! Ik heb een dossier van een vuist dik hier liggen over enkele niet nader te noemen schandalige per sonen, waaronder mijzelf. De snub nose revolvers veroorzaakte een bobbel in het schouderholster net als in een Amerikaanse gangster film. Op de achtergrond een bode erbij met een hoge rang vanwege het vele goudgalon op pak en pols en, in direkte lijn nog geparenteerd aan de opperstalmeester van Soestdijk en mogelijk een buiten echtelijk kind van de Prins, de gelijkenis was meer dan sprekend met die befbaard….

En, euh… ik bedenk zojuist dat op beschaafde wijze en zachte toon praten met dergelijke Hoge Heren met hun smakelijke aan- en inhang bij tijd en wijle zeer interessant lijkt en heel wat revenuen kan af werp en als je het handig aan pakt en lekker mee slijmt; zo lust ik er nog wel tien vooral als de bikini lijn gelaserd is, anders hoef je ook geen nerveus gesneden tangaslip aan je lijer aan te trekken als de eeuwig wuivende bossen er bij hangen als de tuinen van Babylon, dat zoveelste wereldwonder van onder!

U heeft in mij niet met iemand te maken die van de straat komt. U treft in mij een oprechte meneer die nog respect heeft voor de hiërarchie. En ik ben niet helemaal op mijn achterhoofd gevallen dus ik roep nooit voor de eerste collecte drie maal kut in de kerk. Wel na afloop in de consistoriekamer waar ik altoos op veel bijval kan rekenen. Onze vorstin zal ik ook niet gaan beledigen, alhoewel ik een republikein ben en nimmer de wapenrok des Koningins heb gedragen vanwege mijn wederspannigheid tegen het staatsbestel en zijne gezagsdragers, dis voor de lieve vrede maar dienst weigerde.

Ik zie heus wel de zwaarte van haar beroep in. Het is een wonder dat ze nog geen pees schede ontsteking in haar rechter arm heeft voor het rijkelijk gesalarieerde lintjes door knippen. En verder wenst onze Fred van der Wal U vanzelfsprekend van uit het zacht glooiende Frankrijk nog veel verregende vrije dagen toe, benevens een stoot ADHD kinderen, een kabinet Balkenende 2 en een konstante aanzwellende stroom van in Swahili agressief koeterwalende bont gekleurde, hun vermeende, geschonden rechten halende, ongeschoolde analfabete allochtonen uit het Islami tische Verweggistan met het kromzwaard paraat op de koffie om de roomsoezen soldaat te maken en daarna de gastvrouw in smakelijke mootjes met een teentje knoflook en een appel in haar snuit op te dienen.

Als dat niet vrouw onvriendelijk is weet ik het ook niet meer! Hoe ik er gekomen ben mag Godt weten en hoe ik er weer weg gegaan ben is me ook niet duidelijk. Het zal wel nooit opgehelderd worden. Tegenstijdige berichten bereikten ons jaren later via diverse kanalen. In Ierland trof de Engelse geheime politie mijn donker groene bestelwagen met het in gouden krul letters duidelijk leesbare opschrift "Poison Ivy" aan, midden op een dood lopende weg overdwars geparkeerd, vlak bij het huis van de weduwe Clary Mastenbroek, die nog steeds zo ontzettend op Leonor Fini heur werken gelijkende schilderijen maakt waar U mij verder niet van hoort, terwijl ik als bestuurder, die zoals bekend al lang geen rijbewijs meer heeft na de definitieve ontzegging na mijn veroordeling voor het met mijn Mercedes sport auto onder invloed van alcohol dood rijden van een blonde Heemsteedse leuke meid met een mooie toekomst in het verleden voor de boeg, een uiterst verwarde indruk maakte op de Ierse Police Force dankzij een straffe mix van Jameson, Guinness, en een handvol Valium-, Noctyl- Mepro bamaat- en Donormyl tabletten uit het grijze circuit.

Als je dat slikt word je helemaal gek als ze uit het zwarte circuit komen en vooral moorddadig. Je gaat overal blind in en kent geen enkele remming meer, vooral op seksjuweel gebied. Bovendien zat ik merkwaardig genoeg gekleed in alleen een beha, onderjurk, tangaslipje, jarretelgordel en nylons achter het stuur en dat maakt zelfs in het rooms katholieke Ierland met al die kerels in zwarte jurken en bruine pijen in de Kattelieke kerk een vreemde indruk.

Het merkwaardige was dat de lingerie mij helemaal niet bekend voor kwam. Ik had de kledingstuk ken nog nooit eerder gezien, laat staan aangeschaft in mijn favoriete lingeriezaak in de Sint Jacobs straat!

Wel bleek ten tijde van mijn delirium net een studente textiele werkvormen vermoord door een serial killer in dezelfde buurt als waar mijn bestelwagen stond en werd haar lijk gevonden zonder kleding, dus waar ik haar jurk en schoenen heb gelaten.

Ze hebben me niets ten laste kunnen leg gen en de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs. Een ere escorte van motor agenten begeleidde mij naar het plaatselijke ziekenhuis waar ik aan mijn bed werd geboeid uit voor zorg en ter bescherming van mijzelf in mijn delirium, want ik sloeg en schopte zoals wel vaker wild om mij heen. Mijn lingerie mocht ik aan houden, mits ik akkoord ging met plaatsing op de vrouwenafdeling.

Het oorverdovende gerochel van de terminale medepatiënten, dat sacrament der stervenden, klonk mij als warmwatermuziek in de oren. Nog nooit was hij zo blij ge weest in zijn leven toen ze zijn lul en ballen hadden weg gesneden en een fopkut modelleerden met een namaak clitoris uit zijn eikel gekneed.

Waar een wil is, daar is ook een weg. Hij zag er oogverblindend uit, een paar hormonale pracht tieten uit de Weltmeister Zwaar Gewichtsklasse en lang, donker glanzend haar, net als Catharina, die keiharde Xantippe uit Utrecht had. Een hartveroverende constante glimlach op de wellustige lippen heette mij welkom.

Binnen een half uur was ik weer eens voor de zoveelste maal zwaar verliefd. Bisexuelen zijn nu eenmaal licht ontvlambaar. Je hoeft maar met een vinger naar ze te wijzen of ze staan in vuur en vlam.

Ik hoef hier van mijn leven niet meer weg, dacht ik bij mijzelf! Het mocht niet zo wezen en uit dien hoofde geloof ik in voorbestemming. Het geluk is niet voor mij weg gelegd, ervoer ik op dat moment. Leraren van de christelijke kunstakademie en stijl gereformeerde dominees kwamen bij zijn te meiers als vaste klant.

Niet lang na onze laatste ontmoeting viel hij letterlijk tussen de wal en het schip van zijn woonboot aan de Prins Hendrikkade tegenover het Scheepvaartkantoor waar in de sixties de verrukkelijke Lila  werkte. Die heerlijke tulp van mijn gulp lag ook wel eens met een mooie meid in bed en dat zie ik zo graag.

Een vrouw om volledig verslaafd aan te raken! Niet te zuinig, hoor, dat constante introspectieve gekwebbel aan je kop, maar een scala aan uitheemse sexuele technieken die zij voorradig had door haar connecties met hele en halve wilde rastakoppen, om een punt aan te zuigen…! Ze bracht haar nummer overtuigend…. Ik las in veel oude interviews dat u vroeger met uw vroege werken zingend langs de deur bent gegaan. Zo begint iedereen toch tegenwoordig in het Amsterdamse kunstenaarsplantsoen.

Dat is namelijk helemaal niet waar. Ik heb nog nooit meegemaakt, dat… Ik heb nog maar van één iemand anders gehoord. Via het plaatselijk buro voor drugs en alcohol verslaafden gevangenis in, gevangenis uit!

Mijn Godt, waar praten we over? Zingend langs de deuren? Ja, later is dat heel populair geworden, maar als je weet wat voor tijd het was, welk een arremoe wij leden! Winter had ik zelfs geen olie meer voor de kachel. Nog geen vijfentwintig jaar oud en niets te besteden! Dertig kilo afgevallen in zes, zeven maanden door gebrek aan eten. En niemand om op terug te vallen. Familie liet me stikken.

Ze hadden nog het liefst gezien dat ik toen de pijp was uit gegaan. Ik was in trouwens de eerste Amsterdamse kunstenaarskraker! Het atelier in de tweede Nassaustr. Hoe krijgt een mens het voor elkaar! Ik ken een schilder die niet schilderen kon en achter zijn huis verdronken is een sloot waar tien centimeter water stond. Knap werk an sich! Soms denk ik dat de meeste beeldende kunstenaars voor het ongeluk zijn geboren of zo masochisties zijn dat ze hun onder gang zelf bewerkstelligen.

In kraakte ik een atelier in het gebouw aan de tweede Nassau straat 8 te Amsterdam. Je moest ze horen, die maatschappij hervormende linkse kollegaatjes in het ateliergebouw; ze wilden onder aanvoering van de misselijk makende Jodenman Hartog Eysbeer sprekend gelijkend op Alexander Pola maar dan met een neus als een oversized banaan met zijn verneukte neus een petitie tegen mij organiseren toen ik het atelier waar die moord was gebeurd had gekraakt omdat niemand van die dappere linkse langharige salon kom munistiese kunstenaars daar in durfde behalve Fred van der Wal die voor de duivel nog niet bang is en daarom ook GPV stemde.

Pas toen ik al lang en breed in het atelier zat trokken de collegaatjes weer die grote linkse bek open. Ze wilden mij er uit hebben omdat ik niet onderaan de lijst van gegadigden had afge wacht op mijn beurt.

Gesubsidieerde kunsnaars zijn slaafse ambtenaren. Ik ga unverfroren door ruiten en door roeien om mijn doel te bereiken. Nou, als het van dat zootje Amsterdamse nep- en namaak kommunistiese geslachtszieke BBK tuig had afgehangen had ik na 25 jaar nog geen ate lierruimte! Tegen de muur met dat linkse schorum; ik hang ze met liefde omge keerd bij hun ballen of enkels naar keuze. Een laatste wens moet je altijd respec teren op in een pijnboom, zodat ze traag met de wind heen en weer bewegen als pijnappels tot de dood er op volgt … ik heb na al tijd GPV of SGP gestemd, want die weten van uit de Heilige Schrift dat de vrouw in de keuken thuis hoort en uitsluitend geschikt als vervangbaar neukvee om af te slachten op het balkon als een islamitiese geit in een achterbuurt.

Om over die wanhopige begin jaren , en maar te zwijgen toen niemand mij steunde en ik bijna van de honger om kwam … die jaren hebben een man van mij gemaakt die zich van nie mand iets aantrekt.

Een soort amorele Rambo in het kwadraat maar dan op artistiek gebied! Jenseits Gut und Böse! Elke beeldend kunstenaar hoort tenminste één maal in de bajes voor moord, dood slag, incest of noodweerexces te hebben gezeten! Die ene keer dat ik half opzettelijk een kollega de ballen uit zijn broek schoot met mijn parabellum tel ik niet eens mee, dat was hetzelfde als een lucky punch bij een bokswed strijd.

Overigens lukte het mij on langs nog om een gereformeerde begrafenis ondernemer te fles sen opdat mijn geliefde oudnicht Betty Paërl, de Amsterdamse Hoge priesteres van het SadoMaso chisme, eindelijk een fijne computer kon kopen met een pentium 4 en niet meer in het kantoor van haar zoon hoeft te mailen. Zeg, ik zal je wat vertellen dat recht uit mijn veel bewogen artistieke leven is gegrepen: Ze sprak vloeiend Engels en Spaans, dus de taal was geen probleem in tegenstelling tot die Franse wijven.

Ik zat haar van achter mijn Biere Brune Pel forth al een tijd op te nemen en speelde met de gedachte ongevraagd een foto van haar te nemen met mijn dure digitale camera. Dat doe je otomaties als man; of je nou bisexueel bent of niet, dat maakt niets uit. Schitterende benen, prachtige kop, gaaf gebit, volle, sensuele, bijna perverse, smartelijk gekrulde lippen net als Catharina S. Helemaal mijn tiep van top tot teen en ik viel voor haar als een hete aardappel.

Ik besluit na een uitnodiging van haar zijde onmiddellijk met haar mee naar haar huis te gaan, stap in haar auto en terwijl zij de auto start ik heb net als Remco C. Een man, zegt ze met haar gevoileerde stem. Okee, zeg ik, geeft niks, never mind the potatoes, we hebben alle maal zo onze makkes op zijn tijd, ik ben wel wat gewend als ex-Amsterdams kunstenaar in midden Frankrijk, maar is door de lullensmid alles afdoende weg genomen of ligt er nog wat restmateriaal opgeslagen in het kruis?

Nee, nog niet alles. De scherven van haar voormalige bestaan waren nog niet allemaal opgeruimd, doch de balzak al vast voor de zekerheid leeg gelepeld en na de ruiming keurig dicht genaaid met kleine kruissteekjes, het overtollige scrotum en de ballen niet gelijk de kliko in, maar milieu bewust ver werkt tot Kwekkeboom kroketten, bitterballen en hondenvoer.

Het was mij vanaf het begin duidelijk dat de hormonenen behandeling goed was aangeslagen, want haar recht naar voren staande twee jongens behoorde tot de Grootste Ter Wereld Serie. En toch ben ik toen niet uit gestapt en heb ook niet afgehaakt. Ja, wat moet je dan als je al zo ver bent?

Ik heb in elk geval na afloop van het amoureuze intermezzo geheel spontaan uit eigen zak een flinke financiële bijdrage gele verd voor de definitieve ombouwvergunning, want je moet toch wat en ik leef niet bepaald van de bedeling.

Wel op voorwaarde dat ik onbeperkt toegang tot haar openbaar toegankelijke schaamte had en een kopie sleutel van haar flat vlak bij de Auchan in Cos ne, want we leven hier in Frankrijk in een onderhandelingskultuur. Ik had haar natuurlijk ook wat te bieden als doorge winterde raskunstenaar uit het Hoge Noorden. Niet te kort, hoor! Veertig jaar terug ging het er trouwens wel anders aan toe in het suffe Vaderland.

Ja, toen is er een grote woede in mij opgestaan, dat was in de tijd dat we het moesten maken, en om in kroegen je magistrale meester werken te verkopen, daar was echt heel wat moed voor nodig, want je kunt nog beter een heilssoldaat met een rammelende kollekte bus zijn en een wit uitge slagen gulp, dan had je meer succes bij dat dronken geteisem!

Je weet dat je kunstgeschie denis aan het maken bent in je bedompte, rommelige atelier met chiantiflessen en visnetten aan het plafond, druipkaarsen op de ruwhouten tafel.

Daar heb ben jullie als simpele adspirant school meesters en leraressen algemene technieken allemaal geen idee meer van. Daarom is de genera tie van zo sterk, gewoonweg niet kapot te krijgen!

Ik heb de bitterheid van het bestaan leren kennen. De hitte des daags; de kou de des nachts en alle schakeringen daar tussen. Alles wat daarna komt zijn kuipjes halvarine! Botergeil misschien, maar vooral boterzacht! Er was voor mij maar één mogelijkheid, erop of er onder, hetzij er dwars door heen of alle drie tegelijk, hetzij in successie als U begrijpt wat ik bedoel.

Voor die laatste mogelijkheid heb ik altijd gekozen. Ik ben gotzij dank geen lid van een sek te als de Pinkstergemeente te H. Ach wat; die evangelische en charismatiese bewe ging is goed voor wijven en latente flikkers, geestelijk gestoorden, lichamelijk gehandicapten, voor werkschuwen, WW-ers, gemankeerden en beroepswerkweigeraars of zij die dat willen worden, halve garen en halve zolen, daar heeft mijn Groningse goede vriend èn geestelijke mentor drs.

Hens uit Aduard vierkant gelijk in. Als je iemand bent met guts spreek uit; kuts zoals de spijker harde, super intelligente Fred van der Wal dan heb je daar niets te zoeken, dan stap je daar over of dwars door heen. De vorige generatie in mijn geval; mijn ouders dus, die ik nooit gekend heb, is geboren aan het begin van de roaring twenties, dus een en al charleston wat de klok sloeg en dat kweekt deca dente slapjanussen, amechtige huilebalken, onverantwoordelijke sukkels zonder sokkels en poten tiële suicidalen.

Mijn biologische moeder die ik sinds mijn tweede levensjaar nooit meer gezien heb? Een maupe grientje naar mijn zuster zegt! Geen goed voorbeeld voor mij. Ik heb mij er altijd van gedistantieerd. Om me daar mee te encanaille ren, nou seg, wat sulle we nou beleve…dan kies ik nog liever voor een geslachtsveranderen de operatie en een paar tieten als torpedos met tepel hoven ter grootte van een verkeersrotonde, de tepels constant in erectie, dan heb je ook wat voor je geld en kun je nog eens de beest uit hangen in de buurtkroeg.

Die knakker  is uitgerangeerd en zit des avonds monkelend een pijpje hasj op een wrakke houten bank voor zijn huis te roken. Mag die beker aan mij voor bij gaan? Als je zo moet leven…! Got zijdank gaven ze mij al op anderhalf jarige leeftijd weg aan de grootouders. Elke dag een goede daad, moeten ze gedacht hebben als ex-pad vinders en jeugdstormers!

Ik, Fred van der Wal zeg daar op: Jammer dat ik nog niet zo oud ben als adspirant schoolmeesteres, anders kon ik er ook allemaal over mee praten over al die in teressante dingen uit het artiesten leven en zo en had ik, net als U, ook heel wat te zeggen. Maar ik denk dat je nu net zo goed de bitterheid van het bestaan mee kunt maken en echt heel risikovol leven als onderwijzer in opleiding of na tientallen jaren voor de klas zoals Uw verloren geliefde Alice Kneuterdom.

Risikovol leven als onderwijzer in opleiding? Als onbezoldigd kwekeling zonder akte? Dat moet U mij toch eens even uit leggen! Misschien als je praktizerend paedophiel bent als schoolmeester aan de basis, ja, dan gaan er deuren voor je open die anders gesloten blijven…vooral van de Bijlmerbajes, maar opgepast; de van top tot teen getatoeëerde inmates slaan je je kop vierkant en trappen je ballen je de broek uit als ze horen dat je op de kleuterschool schuimpies zonder schaamhaar hebt opgekrikt met je leuter.

Waar hebben we het eigenlijk over in deze rubriek? Je zal maar zestien jaar te zijn en je wilt van huis weg of zo of je hebt ruzie met je vriendje of vriendinnetje die zich veel liever door je vader laat naaien, dan door jou. Dat is toch een dijk van een probleem?

Ja, sodemieter nou gauw op, zo kunnen we wel van alles willen in het leven! Vaders hebben sowie so het eerste nachtsrecht wat het kersverse pruimpje betreft net als de adel indertijd. Wat valt er nou te willen voor een zestienjarige? We kunnen wel ivoren torens willen met zijn allen in onze consensusmaatschappij en gouden mensen met een zilveren anus waar achter darmen vol paars beleid, een roos van vlees die gouden eieren kakt om het begrotings tekort te dekken, benevens een platina lul in eeuwig durende erektie en tepels van van roestvrij chroomstaal of een paar ballen van koper zoals Johannes de Doper onder zijne kemelharen mantel!

Maar zo zit het niet. U bent hier gotverdomme niet bij de tofelemonen! Ja, en daar ben ik trots op want ik heb dat allemaal verworven zonder subsidie of de steun in de rug van een liefhebbende pa en ma!

Ik zit geramd en gebeiteld! Ik was vierentwintig jaar. Een schuchtere jongeling die de zilverwitte reinheid van de berk in het voorjaar bezong in zijn onbeholpen gedichten, maar geen idee had hoe hij een biefstukje moest bakken in de Croma…Hoe kon ik ook weten?

En toen… toen brak er op die koude zolder heel even iets in mij en was een dozijn closet rollen niet genoeg om mijn tranen te stelpen. Hoe mijn tranen tot steen werden, stalagmieten en stalactieten in de grot der vergetelheid en wer den tot een bergmassief rond mijn hart is weer een ander verhaal.

Er is me verder in het leven gotzijdank niets gratis gegeven. En als je in tijden dat er slapte aan de beurs was zodat je als veel belovende twen niet anders over bleef dan jezelf met je hele hebben en houwen zo nu en dan moest verhuren aan de hoogste bieder van de manlijke kunne, daar schaamde ik mij als aantrekkelijke hoog blonde, vrouwelijk ingestelde jongeman die met graagte van af zijn veertiende levensjaar in zijn vrije tijd dameslingerie, pumps en kekke kokerrokjes droeg en bovendien nog steeds van alle seksjuwelen markten thuis is, toch echt niet voor.

Je moet natuurlijk wel een beetje aanleg voor die onder sodommieten gangbare praktijken van de anale ontvangenis hebben en ook heel wat invoelingsvermogen voor de noden van de gehuwde manlijke heteroseksjuwelen kunne aan de dag leggen, die duidelijk te kort komt bij zijn weg gesukkelde echtvriendin, alsmede enige soepelheid in de heupen, de kringspier kunnen plooien op commando, de lippen willig en kusbaar, de tepels op standje superstijf, anders kom je niet helemaal geloofwaardig in bed over.

Je moet je nummer ook kunnen verkopen als hoer en niet bepaald een Stalen Jezus uit Zwiggelte zijn! Nou; ik mocht dan van nature geen echte heup wiegende relnicht zijn maar lust te er toch echt wel pap van min of meer en van een kutvirus had ik ook totaal geen last, dus ik zat ondanks alles ge ramd in het hoofdstedelijke leven!

Tot liet ik mijn haar blonderen in een salon aan de Lagweg te B. De homophielte rige kunstcollegaatjes vonden het en bloc zó beeldig dat ze me tot hun schutspatroon wilden bom barderen, maar dat wimpelde ik af! Ik ben altijd heel eenvoudig gebleven ten diepste! Ik heb uit collegiaal oogpunt heel wat voor ze over gehad, hoor…en wie goed doet, goed ontmoet, ook in het roze leven van valse nichten.

En zou het verder ook maar een beetje tegen zitten dan zet ik in Frankrijk de wasemkap in de keuk en wel even op 12 beaufort, dan weten we weer waar voor we leven. Dat monotone geloei uit de ventilator doet me meteen aan Friesland en zijn sullige, bescheten inwoners met al die smartelijk vertrokken, gegroefde, gelooide ouwe rukkerskoppen denken, die er altoos uit zien alsof ze op punt van klaar komen staan, doordat ze steeds tegen de wind in moeten fietsen en dan barst ik me bij die gedachte toch in een gruwelijk lachen uit!

Dat wil je niet horen, dus stop je je vingers maar in je beboterde oren, dat golft over de goudgele koolzaadvelden van de Bourgogne van achteren naar van voren, de ganse aarde rond, breekt door het wolkendek en verschiet jubelend naar de uiteinden van het heelal!

Want o, o, o… wat heb ik het mijzelf en mijn omstandigheden toch getroffen! Wat ben ik toch blij, blij, blij! Zijn Hand in de historie, mijn God, mijn schildt ende zijn be trouwen, gottegot, daar kun je hele boeken over vol schrijven … Ja, dan vliegen van de weeromstuit even later toch weer vrolijk en wel om niet de godvers door ons ruim bemeten huis als ik om sterke koffie met cognac schreeuw en een royaal ontbijt op bed…eer ste klas bediening, mevrouw!

Laat het vrouwtje maar sloven! Voor minder ga ik niet! Komt U bin nenkort ook even langs, dan maken we er iets van met zijn drietjes? Zo lang U Uw poes maar parfu meert, de ballen glad scheert en Uw roos geurt naar Chanel Egoiste of Opium van Yves Saint Lau rent, laat ik U miauwen met mijn gevoelige kunstenaarshanden…. Friesland is een veel te kleine vijver voor een grote vis zoals ik.

Je stopt een walvis ook niet in een goudvissenkom, een Zoenvis niet in een aquarium met algen en een solex motor niet in een Centu riontank. Ik ben nu eenmaal een genie en daar helpt geen lieve schoon moedertje aan! Tegenwerking, kinnesinne en botte jaloezie! Er kon in Friesland niks en er mocht niks. Een atelier bij ons landhuis bouwen werd tegen gewerkt door de gemeente en de korrupte kunstkommissies.

De regionale Friese pers weigerde tussen en over mijn werk te schrijven. Van Fria, de Friesche artiestenvereniging die ik n. Ze zeggen dat ik een ellenlange strafblad heb, bizarre sexuele voorkeuren aanhang, een rumoerig bestaan leidt en een TBS status heb, maar ik zeg U; het gaat om het werk in kunstenaarsland, niet om de persoon.

Hetgeen dus niets met de buitengewone kwalitieit van mijn werk te maken heeft. Een beginnende provinciale galeriehouder uit Kortezwaag, met de weinig daadkrachtige naam Zwetshout of Zweethout of weettikveel, roddelt over mij alsof ik de zoon van Al Capone ben. Hij zette mijn overburen tegen mij op.

We werden bovendien maanden lang afgeluisterd na een tip te hebben gegeven over een Mossad aktie, dat wisten we al heel snel. Ik wil potentiële slachtoffers soms nog wel eens helpen voor en keer. Ik ben ook de enige realistische schilder die met twee werken al sinds in het Stedelijk Museum is vertegenwoordigd, dat kan ik zwart op wit aan tonen en daar is die miljonair op klompen Henk Duvelsjas niet weinig jaloers op.

In Friesland ben je beter uit als beroepsneger zonder verblijfsstatus, aan aids lijdende beroeps homo phiel of brutale allochtoon dan als ex- Amsterdammer en geniaal beeldend kunstenaar zoals ik, Fred van der Wal. Ze doen het in Friesland in de schamele broek voor Amsterdammers, maar ze zijn er óók door ge fascineerd.

Hoeveel gereformeerde Friese teven met mij niet een potje hebben willen rol bezemen en Nillfisken, dat wil geen mens geloven. Die Friezinnen zijn zo geil als een boterduimpje en dat is het enige plus punt in een verder oninteressant landschap, waarin de Friezen slechts als uiterst onaantrekkelijke stoffering fungeren tussen het melkvee en de koeienvlaaien. Ik noemde haar La Reine de la Pipe en dat zegt genoeg. Het heeft vanzelfsprekend bijna tot een echtscheiding geleid, maar dat is een lang verhaal, dat vertel ik nog wel eens op een hete zomer avond.

Ik ging vlak voor mijn definitieve vertrek in naar Frankrijk op een woensdag nog even om drie uur naar het gemeentehuis in Tietjerksteradeel maar dat was al lang gesloten, want die ambtena ren voeren geen bal uit, die gaan al om twaalf uur naar huis of zitten met hun drankprobleem in de kroeg zoals die gemeentevoorlichter W. Dan ook geen Fred van der Wal! En krijg verder maar allemaal de tyfus in je delta!

Daarna ben ik naar de Bourgogne afgetrokken. Het Friese Volkslied heb ik nooit één woord van begrepen. Het Franse chanson, zegt U? Gekwijlebabbel van gepommadeer de mietjes! En die sfeer van oh-la-la heb ik nog nergens aangetroffen! In Maaseik Belgie op de grote markt bij het standbeeld van de gebroeders van Eyck eet je heel wat beter. U heeft in the silver sixties ook nog een jaar in Parijs gewoond? Wie heeft dat rond verteld? Ik wil daar namelijk helemaal niet groots op gaan.

Als het nou New York was geweest…Het was een idee van mijn grote, onvervangbare liefde, Catharina, het bevallige hoedenmaakstertje die ik regelmatig onder haar mohair truitje pakte en lager. We gingen samen de paskamer in als ze een beha bij de Bijenkorf ging kopen in en ik heb het mee gemaakt dat een ken nelijk lesbische verkoopster ook de paskamer in kwam, dat werd toen toch nog een vrolijke boel. Zo is het allemaal gekomen en toen G.

Venema vrij had staan ben ik daar tijdelijk in getrokken. Het was een harde tijd maar een mooie tijd. Ik verdien de geld door één maal in de week een Franse maecenas drie maal in zijn open bek te spugen, zijn kop onder te schijten om hem vervolgens schoon te pissen en tegelijkertijd vaardig te masturberen- hij wilde het hele totaal pakket ineens dus dan gooide ik er een meier boven op- , dan kwam hij spontaan klaar met veel "Aaaaahs, Ooooooohs" en gekraai van "Olalalas" — ik was in die tijd bloed mooi, gooide hoge ogen in het sadomasochistische leven als doorgewinterde lingeriefetisjistische bisexueel- en kreeg ik elke keer weer een paar honderd francs voor de moeite Zie de biografie: Toen nog een heel bedrag.

Ik bezit nu dan ook geen keten van peep shows in Parijs ondanks dat ik alleen de lagere school heb af gemaakt en geen woord Frans spreek.

Mijn ene overleden homosexuele broer Bobby hij had een onbesneden lul niet dikker dan een Bruynzeel potlood en twee ballen zo groot als knikkers , die naar dat hondje van Kuifje van Hergé is genoemd en mijn zuster Marjan hebben beiden een psychiatris verleden dat er niet om liegt, zijn of waren onder permanente behandeling van een stoet aan psychiaters, maar je kunt niet zeggen dat ze daarvan zijn opgeknapt.

Ik ben na de dood van mijn broers minstens drie jaar lang aan één stuk dag en nacht strontlazerus geweest en bouwde mijzelf tussen mijn deliria een huis op het dak van een flatgebouw waar ik een wrakke duiventil transformeerde met gejatte bouwmaterialen tot een comfortabel penthouse om daar mijn minnaars en minnaressen te ontvangen, want drank maakt potent en gewetenloos.

De ramen be stonden uit lege drankflessen Bols, Hartevelt en Wodka- dat wel. Goed voor de inspiratie. Als daar gotbetert de zon door heen viel of de vroege lente regen op tik te….

En met een regelmaat, daar werd je koud van, daar was die song van die kaal geschoren oorbellendrager Rob de Nijs niks bij! Dan wist je weer waar voor je leefde! Zestien liter sterke drank per dag!

Een lever als een voetbal bulkte boven mijn broeksriem uit alsof ik negen maanden zwanger was, maar dat is nog niet alles. Hoe ik er gekomen ben of door wie weet ik nu nog niet! Ik werd weer nuchter te Burgos in Basken land en riep van de weeromstuit in een vrolijke bui "Viva Anarchia" tegen een peleton Guardia Civil.

Dat had ik beter niet kunnen doen. Ze reageerden als door een zwerm wespen gestoken. Aanvankelijk dacht ik heel even; een vrolijk tafereeltje, dat zuidelijke, levendige, spontane, bruin verbrande, gezond ogende volkje in die prachtige smetteloze uniformen. Het lijkt Carnval in Rio wel, maar dat had ik als nuchtere Nederlander toch niet helemaal goed ingeschat!

Voor ik het wist lag ik op de grond en het hele peleton boven op mij. Dat ging van knuppel uit de zak wie er mee doet! Het is met mijn schouder nooit meer goed ge komen om van mijn gebroken scheen- en jukbeende ren maar te zwijgen.

Van die dag af aan heb ik een scheve kop en een paar blauwe ballen. Ze ap porteerden mij vast gebonden in een dwangbuis geboeid aan een brancard met een prop in de mond als ongewenst verklaard persoon met gillende sirenes naar Portugal dat toen nog zuiver fascistisch was, dus daar voelde ik mij ook gelijk thuis, dank zij die frisse zeewind en gebreidelde pers.

Daar kwam ik de linkse Underground Press versterken tot ik werd uitgewezen als ongewenst persoon met een stempel in mijn paspoort dat ik nooit meer mocht terug komen. Ik kende de Ierse Jimmy, die voor de IRA een paar likwidaties heeft uit gevoerd, een echt gevaar lijke jongen, die knapt nog wel eens iets voor mij op tegen adekwate betaling want voor niets gaat de zon op en treedt een bijstands uitkering in werking.

Ik ben toen via Italië dankzij het Vaticaan en de Odessa lijn het land uit gesmokkeld in een contain er waar zestien nazi officieren in zaten die een uitermate bedenkelijke rol in Auschwitz hadden gespeeld maar toch in principe heel veel van Jodinnen hadden gehouden en ze daarom regelmatig naakt aan martelpalen vast bonden voordat zij ze onderwierpen en de liefde mee bedreven.

Veel vrouwen willen nu eenmaal geslagen worden en daar maken sommige Jodinnen als Oosterlingen met hun veel sensuelere aard geen uitzondering op. We hebben samen heel wat flessen Schnapps leeg gemaakt en met gestrekte arm nog het Horst Wessellied gezongen, dat klinkt fantastisch tegen een stalen wand. Er stond in Portugal een prijs op mijn hoofd omdat ik een verhouding was begonnen met de bloedmooie vrouw van de plaatselijke politie commandant.

Haar vorige minnaar hebben ze gevonden met de afgesneden geslachts delen in zijn mond gepropt in een droog gevallen waterput van dertig meter.

Hij moet nog even geleefd hebben voor hij dood bloedde bleek bij de sektie. Om bij te verdienen ben ik bij gebrek aan beter onder een andere naam in een be kend bordeel gaan werken.

Soms was ik stand in bij een groeps sex sessie. Ik assisteerde als derde of vierde man bij sessies met sadomasochistiese mannen en vrouwen, daar lag mijn grote liefde. Ik kan het goed met de sadomasochistiese vrouwtjes zowel als met de mannen prima in bed vinden, dus vandaar.

Ze liepen echt met mij weg in dat bordeel, mijn ster rees snel, ik mocht altijd gratis en zo heb ik de Spaanse Marisol Escobar, zuster van de internationaal befaamde coke dealer, uit het leven kunnen halen, maar niet kunnen voorzien dat ze gelijk met mij wilde trouwen.

Kunst en leven zijn niet te verwarren. View original post 1. Het is maar hoe je het ziet. Ik vreet niet van meer dan euro subsidie van WVC vrindjes in commissies die je met d estaats subsidie belonen als je maar genoeg mee slijmt en het interesseert me nog geen reet ook.

En dat meneer Boonstr ais pas echt mannentaal! Het is meer dan dat; een artists statement! Elk slecht kunstwerk dat ik onder ogen krijg…. View original post woorden meer.

Fredvanderwal's Weblog Just another WordPress. Home Fijn experimenteren met je electro setje? Fred van der Wal Fred van der Wal vervaardigde de tekening, uitgevoerd in O.

Kunst en leven met elkaar verwarren kan tot prachtige kunst leiden. Fredvanderwal's Weblog Rommert Boonstra: Fred- je had heel ver kunnen komen als je jezelf niet zo tegenwerkte deel 1 …en nu ben je niets en nergens! This site uses cookies. By continuing to use this website, you agree to their use. To find out more, including how to control cookies, see here:

Prive escort groningen neuken in utrecht


Dat gelooft een bepaalde weblogger niet, die denkt als Oosterse Prins uit het sprookje van Ali baba dat ik alleen Gazeuse of Kokosnoot met een rietje drink met breeduit lachende gekleurde mede mensen uit de West die op olievaten drummen maar dat maakt mij wat uit!

Ik hoef mezelf niet de maatschappij een stuk brood af te dwingen door als liftboy, nachtportier in livrei de lift op en neer te laten gaan ergens in een groezelig hotel. De nachtportier vond ik een goeie film en Charlotte Rampling is weer eens iets anders dan BB. We hopen er verder voorlopig maar het beste van in Nederland!

Dat is toch het enige dat je kunt doen? Wat wilt U drinken op Uw uitvaart, zou ik willen vragen, dan regel ik dat toch even? We moeten wel van elke gelegenheid een feestje maken! En mag ik U ook nog even herinneren aan de Superzoenvis die goed gekleed gaat in het zwart? Alsof zij elk moment naar een feestje kan gaan.

Ja, dat kun je zo hebben als je Meesteres en Vormgeefster over jezelf bent. Ik wou dat ik het na kon zeggen, maar dan wordt het na papegaaien, waar veel Nederlandse kunstartiesten, de Zak Japanners van Europa, zo sterk in zijn. Hè, ik ben weer lekker op stoot!

Effe gif spuiten met mijn Flitsspuit! U belt mij dan wel even met een suikerzoete stem op om half zes des ochtends, maar U bent als journalist van de schoolkrant ook sowieso niet welkom. U wordt eerst gescreend van onder tot boven, als een schaap glad geschroenen ik eis een dokters attest. U ken wel van alles onder de leden hebben!

En ik wil ook nog even onder Uw staart kijken en wie geen staart heeft krijgt er voor het gemak één aangemeten. Een ondertekende gezondheidsverklaring door drie instanties in vijfvoud!

En U moet nog een keer door de keuring na afloop! Alleen zij die de schaamte voorbij zijn daar wil ik mee om gaan op het zakkenbiljart! Languit in een buitengewoon sensuele pose. Neen, dat heeft niets dubbelzinnigs! Die kunstschilders van tegenwoordig zijn gewoon bloedgeil, daar heeft  gelijk in, dat komt omdat ze te weinig te vreten hebben!

Het moet ergens een uitweg vinden! Dat is niet normaal meer, zult U bij Uzelf zeggen! Het zal de kosmische straling wel weer wezen. Het gaat wel om een aantal ballen die je goed moet neer leggen op het zakkenbiljart en daarna flink op stoot komen! Vraagt U zich ook wel eens af of U bij het plompzakken hoge ogen gooit of denkt U ook van laat maar waaien die lege zomerjurken in de wind van de metro? Schieten we daar een centimeter mee op? Eigen beddengoed en verschoning meenemen en vooral een dubbeldaks waterbestendige uitwas bare beflap, want ik wens geen besmette, ontuchtige, willige reetjes tussen het fijne linnen, dan gaat de boel vlekken, die krijg je er met geen Robijn Fleur en Fijn meer uit..

Ik ben een uiterst pro per man! Het is dat U het weet! Ze zeggen dat ik mij zo groof uit ter compensatie, maar wat is groof? En compensatie van wat? Ja, zeg dat zal ik U gaan vertellen! IK ben geen Vijftiger dichter met ald ei wartaal! Eerst de centen op tafel en dan de kaarten!

Om water uit te sparen als milieubewust medemens sta ik vaak in de tuin te pissen zodat de spoel bak niet hoeft worden door getrokken en dat nadruppelen doe ik wel in het aardbeien bed, dat ont smet. Ik had altijd een drie voor aardrijkskunde en biologie bij Wemermann! Begrijpt U nu waar ik heen wil? Ik zal even mijn TomTom instellen, dan kunnen we zien wat we zeggen! Ik weet hoe ik van hier naar daar moet komen als er een GPS signaal is en weer terug, dat is net genoeg, meer weet ik echt niet.

Een overstapje op het Gare du Nord en binnen twee uur zijn we waar we willen wezen. En van welke kant bent U eigenlijk? Ik tolereer alleen pure , onversneden heteros en bisexuelen hier! Een bietje er extra bij, okee, maar dan houdt het wel even op! Nee, geen artistieke voeder biet! Ik zie niet in waarom ik meer zou moeten tolereren dan dat. Een kinderhand is gauw gevuld. U vraagt mij de landschappelijkheid in mijn eigenste woorden te beschrijven? Vooruit met de geit! Daar gaattie ie dan: Links van mij een klaterende beek met kristalhelder water die uitmondt in een waterval waar een groot houten schoepenwiel voor de elektriciteit zorgt terwijl de herten en wilde zwijnen voort da veren van vroeg tot laat over het met natuursteen belegde terras van een halve acre, zodat ze pijn in hun hoefjes hebben na afloop, rechts een aantal hete springbronnen waar wij op koken en die voor het warme badwater zorgen.

De waterleiding is hier nooit bevroren daar moet je voor bij de Turken zijn, daar is dat een soort watersport in die creativiteitscentra door o-zo-kunstzinnige Hollanders gedreven. Sommige erg artistieke vakantiegasten vinden dat enig als ze zich weken lang niet kunnen wassen.

Het avontuurlijke genre viespeuken waar ik niets mee te maken wil hebben. Het zullen wel weer tekenleraren met kunstenaarsambities zijn en een rugzak vol ingewikkelde kletskoek. Ik schijt daar zelfs op of water even een pot vol in hun Ibizalaarzen. Aan de andere kant hoef ik op reis ook niet altijd in een Ibis of een van der Valk te overnachten.

U kent het soort kunstartiesten wel dat in grotten huist in Verweggistan; vrouwtje heeft jaren lang van de BKR geprofiteerd op kosten van de staat en aldus haar gebrek aan talent uitgebaat voor een bijstandsuitkering, mannetje pingelt wat op een goedkope guitaar op straat met songs van Bob Dylan uit en haalt zwart nog een grijpstuiver op. Ach, U denkt toch niet dat ik mij daar mee verontreinig in geestelijk opzicht? Oh, nee, hoor, daar ben ik veel te zuiver voor op de graat.

Zou ik mij daarmee moeten encanailleren dan zou de griezel me nog over de grazzel lopen als in een horror story. En dan sta ik hier met de hand boven de ogen tegen de felle zon op hoogte met vrij uitzicht tot aan de horizon en zucht eens diep!

Welk een weelde mocht mij ten deel vallen van omhoog! En dat is mij dan al snel genoeg, dan laad ik wederom mijn dubbelloops met grove hagel, want zie ginds komt de postbode!

We zitten op een berg op een hoogte dus overzien het geheel en dat garandeert en prima schootsveld. Ze hoeven maar te bukken in het veld tussen de zonnebloemen of ik pomp hun reet vol met lood. Neen; er ontgaat mij niets. Toen wij hier aankwamen op die zonnige herfstmiddag na in de auto via de GSM op de rondweg bij Parijs te zijn opgebeld door mijn gepassioneerde ex-hartsvriendin uit Leeuwarden, een lichtelijk beschonken Hanneke Springfontein, een zuid Afrikaanse, griffermeerde, kort geknipte vrouw uit Chefpotstroom, waarmee ik nog heel vaak "Me Sarie Mareis stond te bok ken op het ijs" heb gezongen op de blokfluit, die mij het ene na het andere verwijt maakte als of ik haar ex was en vreemd gegaan met haar beste vriendin, ja, toen had ik het wel gehad met Holland en toen wij arriveerden werden wij door de dorpelingen natuurlijk met gepaste minachting en ach terdocht bejegend en dat is goed want dan weet je weer dat je leeft en have en goed zal moeten verdedigen tegen het autochtone plebs, maar ook tegen en handvol Hollandsche plebejers en proleten met artistieke neigingen hier in de buurt op loop afstand.

Ik loop toch ook niet de hele dag in een Tutu rond? Waarom mag een pastoor dan wel in een jurk en lullen ze over mij achter mijn rug als ik nylons, jarretelgordel, tangaslipje, beha en leuke onderj urk aan trek? Laat ik het niet te veel over mij zelf en mijn aberraties hebben!

Ze lullen er nu al over in het kunstakademie milieu in Arnhem rond die kunstkliek van Ullie en Bullie Starrenkoeker en Beer Flodder. Binnen enkele weken hebben wij indertijd de harten gewonnen van de autochtonen door de voor vijf gulden van Klaas de Jong van de Van Sminiawei te Oldeboorn gekochte pikhouweel zelf regel matig ter hand te nemen en de keiharde rotsgrond te gaan ontginnen die rond ons long house ligt, want bepaald kinderachtig zijn wij nooit geweest.

Freud zou er een hele kluif aan hebben. Een oud Bourgondisch vruchtbaarheidsritueel uit de tijd dat in Nederland de Batavieren met een vaatje bier op de klanken van het Cocktail trio de Rijn nog moesten afzakken en ik trok uit louter feestvreugde voor de brons kleurige verwarmde spiegel mijn nieuw gekochte Pastunette Behahaha aan en mijzelf vervolgens woest af, want ik wil ook wel eens wat. De perfekte opmaat voor het aanstaande cross your heart festival.

En toen sloeg ik een kuitenflikker en barstte me toch in een puur satanisch hoongelach uit, dat wilt U niet weten! Sinds ik heb gelezen dat die verkreukelde blonde zeehond Brigitte Bardot op Lepen stemt, alhoewel ik veel meer op een zuidelijk tiepe val zoals die ex van Jack Nicholson, heb ik mij ondanks alles met haar visie verzoend.

Ik houd van gepassioneerde vrouwen met perverse inslag, aanhagsters van de SM cultus,  anders kun je beter met je poesje op de kermis gaan staan of het dak gaan zitten en dan denk ik weer aan die zwart wit film met Cat On A Hot Tin Roof met dat eens zo verrukkelijke drnakorgel Liz Taylor. Toch houd ik de actualiteit in de gaten. Even buiten Parijs woont een kommunistische burgemeester die met zijn drag line op een pension voor Senegalezen is ingereden.

Omdat ze de arbeidsplaatsen van de arrebeiers bezet zouden hou den. Daarbij vergeleken is het Front National of het Vlaoms belang een uiterst fatsoenlijke partij.

Ik vind Filip de Winter een man met ballen en een kek pak. Zo in- en in beschaafd sprekend. Dat gaat echt te ver! Je moet daar uiteindelijk niet kinderachtig in wezen. Ik ben Theo van Gogh niet en tegen zijn denkbeelden.

Ik zal ook nooit op Wilders stemmen. Toch ben ik er allemaal mordicus op tegen dat haat zaaien! Leven en laten leven is mijn devies! Geen probleem om een Turkse buurman te heb ben. Die LePen; keurige man, goed in het pak, prima hair cut, das dubbel geknoopt om niet af te zakken naar een bedenkelijk nivo.

Laatst reden we nog langs zijn paleis. Vader was weer thuis. De Trico lore wapperde trots vanaf de torenkamer. Teken dat hij aanwezig was. Ik woof dus even op een flikkerige manier naar een van de vensters en ja, hoor, er werd terug gezwaaid met een geborduurde dames zakdoekje van uit de torenkamer of was het nou een broekje in de bran ding? En als dat geen Omen is, want ze wisten daar via paranormale weg dat ik niet voor betonnen on derbroeken, maar zoals alle echte mannen met een stuk gezonde goesting in de jeans voor exclu sieve dameslingerie val met tenminste twaalf speel openingen, anders kun je nog geen kant op.

En wel als een blok viel ik er voor. De fijne was, hè, daar zal ik niet ruw mee om gaan. Ondertussen zien we door de Hilton-ramen dat de lucht blauw is en de zon schijnt. Naar buiten al lemaal, daar klinkt de wielewielewaal via de CD speler in Freds auto die voortdurend die gevoelige reli EO prachtsongs van Elly en Rikkert Zuiderveld uit braakt tot je er wee van wordt- een wagen sneller dan een BMW — met automatische ramen en air conditioning.

We drinken Spa op het terras van een utispanning met Knaap Knapzak langs de Amstel waar Amsterdam nog het meest op klop klop klop eikenhout Oisterwijk lijkt en praten heel ontspannen verder. Sinds enkele weken drinkt Fred van der Wal geen druppel meer maar ook niet minder.

Breek me de bek niet open! Ik heb een dossier van een vuist dik hier liggen over enkele niet nader te noemen schandalige per sonen, waaronder mijzelf. De snub nose revolvers veroorzaakte een bobbel in het schouderholster net als in een Amerikaanse gangster film.

Op de achtergrond een bode erbij met een hoge rang vanwege het vele goudgalon op pak en pols en, in direkte lijn nog geparenteerd aan de opperstalmeester van Soestdijk en mogelijk een buiten echtelijk kind van de Prins, de gelijkenis was meer dan sprekend met die befbaard….

En, euh… ik bedenk zojuist dat op beschaafde wijze en zachte toon praten met dergelijke Hoge Heren met hun smakelijke aan- en inhang bij tijd en wijle zeer interessant lijkt en heel wat revenuen kan af werp en als je het handig aan pakt en lekker mee slijmt; zo lust ik er nog wel tien vooral als de bikini lijn gelaserd is, anders hoef je ook geen nerveus gesneden tangaslip aan je lijer aan te trekken als de eeuwig wuivende bossen er bij hangen als de tuinen van Babylon, dat zoveelste wereldwonder van onder!

U heeft in mij niet met iemand te maken die van de straat komt. U treft in mij een oprechte meneer die nog respect heeft voor de hiërarchie. En ik ben niet helemaal op mijn achterhoofd gevallen dus ik roep nooit voor de eerste collecte drie maal kut in de kerk. Wel na afloop in de consistoriekamer waar ik altoos op veel bijval kan rekenen.

Onze vorstin zal ik ook niet gaan beledigen, alhoewel ik een republikein ben en nimmer de wapenrok des Koningins heb gedragen vanwege mijn wederspannigheid tegen het staatsbestel en zijne gezagsdragers, dis voor de lieve vrede maar dienst weigerde. Ik zie heus wel de zwaarte van haar beroep in. Het is een wonder dat ze nog geen pees schede ontsteking in haar rechter arm heeft voor het rijkelijk gesalarieerde lintjes door knippen.

En verder wenst onze Fred van der Wal U vanzelfsprekend van uit het zacht glooiende Frankrijk nog veel verregende vrije dagen toe, benevens een stoot ADHD kinderen, een kabinet Balkenende 2 en een konstante aanzwellende stroom van in Swahili agressief koeterwalende bont gekleurde, hun vermeende, geschonden rechten halende, ongeschoolde analfabete allochtonen uit het Islami tische Verweggistan met het kromzwaard paraat op de koffie om de roomsoezen soldaat te maken en daarna de gastvrouw in smakelijke mootjes met een teentje knoflook en een appel in haar snuit op te dienen.

Als dat niet vrouw onvriendelijk is weet ik het ook niet meer! Hoe ik er gekomen ben mag Godt weten en hoe ik er weer weg gegaan ben is me ook niet duidelijk. Het zal wel nooit opgehelderd worden. Tegenstijdige berichten bereikten ons jaren later via diverse kanalen. In Ierland trof de Engelse geheime politie mijn donker groene bestelwagen met het in gouden krul letters duidelijk leesbare opschrift "Poison Ivy" aan, midden op een dood lopende weg overdwars geparkeerd, vlak bij het huis van de weduwe Clary Mastenbroek, die nog steeds zo ontzettend op Leonor Fini heur werken gelijkende schilderijen maakt waar U mij verder niet van hoort, terwijl ik als bestuurder, die zoals bekend al lang geen rijbewijs meer heeft na de definitieve ontzegging na mijn veroordeling voor het met mijn Mercedes sport auto onder invloed van alcohol dood rijden van een blonde Heemsteedse leuke meid met een mooie toekomst in het verleden voor de boeg, een uiterst verwarde indruk maakte op de Ierse Police Force dankzij een straffe mix van Jameson, Guinness, en een handvol Valium-, Noctyl- Mepro bamaat- en Donormyl tabletten uit het grijze circuit.

Als je dat slikt word je helemaal gek als ze uit het zwarte circuit komen en vooral moorddadig. Je gaat overal blind in en kent geen enkele remming meer, vooral op seksjuweel gebied. Bovendien zat ik merkwaardig genoeg gekleed in alleen een beha, onderjurk, tangaslipje, jarretelgordel en nylons achter het stuur en dat maakt zelfs in het rooms katholieke Ierland met al die kerels in zwarte jurken en bruine pijen in de Kattelieke kerk een vreemde indruk.

Het merkwaardige was dat de lingerie mij helemaal niet bekend voor kwam. Ik had de kledingstuk ken nog nooit eerder gezien, laat staan aangeschaft in mijn favoriete lingeriezaak in de Sint Jacobs straat! Wel bleek ten tijde van mijn delirium net een studente textiele werkvormen vermoord door een serial killer in dezelfde buurt als waar mijn bestelwagen stond en werd haar lijk gevonden zonder kleding, dus waar ik haar jurk en schoenen heb gelaten. Ze hebben me niets ten laste kunnen leg gen en de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

Een ere escorte van motor agenten begeleidde mij naar het plaatselijke ziekenhuis waar ik aan mijn bed werd geboeid uit voor zorg en ter bescherming van mijzelf in mijn delirium, want ik sloeg en schopte zoals wel vaker wild om mij heen.

Mijn lingerie mocht ik aan houden, mits ik akkoord ging met plaatsing op de vrouwenafdeling. Het oorverdovende gerochel van de terminale medepatiënten, dat sacrament der stervenden, klonk mij als warmwatermuziek in de oren. Nog nooit was hij zo blij ge weest in zijn leven toen ze zijn lul en ballen hadden weg gesneden en een fopkut modelleerden met een namaak clitoris uit zijn eikel gekneed.

Waar een wil is, daar is ook een weg. Hij zag er oogverblindend uit, een paar hormonale pracht tieten uit de Weltmeister Zwaar Gewichtsklasse en lang, donker glanzend haar, net als Catharina, die keiharde Xantippe uit Utrecht had.

Een hartveroverende constante glimlach op de wellustige lippen heette mij welkom. Binnen een half uur was ik weer eens voor de zoveelste maal zwaar verliefd. Bisexuelen zijn nu eenmaal licht ontvlambaar.

Je hoeft maar met een vinger naar ze te wijzen of ze staan in vuur en vlam. Ik hoef hier van mijn leven niet meer weg, dacht ik bij mijzelf! Het mocht niet zo wezen en uit dien hoofde geloof ik in voorbestemming. Het geluk is niet voor mij weg gelegd, ervoer ik op dat moment. Leraren van de christelijke kunstakademie en stijl gereformeerde dominees kwamen bij zijn te meiers als vaste klant.

Niet lang na onze laatste ontmoeting viel hij letterlijk tussen de wal en het schip van zijn woonboot aan de Prins Hendrikkade tegenover het Scheepvaartkantoor waar in de sixties de verrukkelijke Lila  werkte. Die heerlijke tulp van mijn gulp lag ook wel eens met een mooie meid in bed en dat zie ik zo graag. Een vrouw om volledig verslaafd aan te raken! Niet te zuinig, hoor, dat constante introspectieve gekwebbel aan je kop, maar een scala aan uitheemse sexuele technieken die zij voorradig had door haar connecties met hele en halve wilde rastakoppen, om een punt aan te zuigen…!

Ze bracht haar nummer overtuigend…. Ik las in veel oude interviews dat u vroeger met uw vroege werken zingend langs de deur bent gegaan. Zo begint iedereen toch tegenwoordig in het Amsterdamse kunstenaarsplantsoen. Dat is namelijk helemaal niet waar. Ik heb nog nooit meegemaakt, dat… Ik heb nog maar van één iemand anders gehoord.

Via het plaatselijk buro voor drugs en alcohol verslaafden gevangenis in, gevangenis uit! Mijn Godt, waar praten we over? Zingend langs de deuren? Ja, later is dat heel populair geworden, maar als je weet wat voor tijd het was, welk een arremoe wij leden!

Winter had ik zelfs geen olie meer voor de kachel. Nog geen vijfentwintig jaar oud en niets te besteden! Dertig kilo afgevallen in zes, zeven maanden door gebrek aan eten. En niemand om op terug te vallen. Familie liet me stikken. Ze hadden nog het liefst gezien dat ik toen de pijp was uit gegaan. Ik was in trouwens de eerste Amsterdamse kunstenaarskraker! Het atelier in de tweede Nassaustr. Hoe krijgt een mens het voor elkaar! Ik ken een schilder die niet schilderen kon en achter zijn huis verdronken is een sloot waar tien centimeter water stond.

Knap werk an sich! Soms denk ik dat de meeste beeldende kunstenaars voor het ongeluk zijn geboren of zo masochisties zijn dat ze hun onder gang zelf bewerkstelligen.

In kraakte ik een atelier in het gebouw aan de tweede Nassau straat 8 te Amsterdam. Je moest ze horen, die maatschappij hervormende linkse kollegaatjes in het ateliergebouw; ze wilden onder aanvoering van de misselijk makende Jodenman Hartog Eysbeer sprekend gelijkend op Alexander Pola maar dan met een neus als een oversized banaan met zijn verneukte neus een petitie tegen mij organiseren toen ik het atelier waar die moord was gebeurd had gekraakt omdat niemand van die dappere linkse langharige salon kom munistiese kunstenaars daar in durfde behalve Fred van der Wal die voor de duivel nog niet bang is en daarom ook GPV stemde.

Pas toen ik al lang en breed in het atelier zat trokken de collegaatjes weer die grote linkse bek open. Ze wilden mij er uit hebben omdat ik niet onderaan de lijst van gegadigden had afge wacht op mijn beurt. Gesubsidieerde kunsnaars zijn slaafse ambtenaren. Ik ga unverfroren door ruiten en door roeien om mijn doel te bereiken. Nou, als het van dat zootje Amsterdamse nep- en namaak kommunistiese geslachtszieke BBK tuig had afgehangen had ik na 25 jaar nog geen ate lierruimte!

Tegen de muur met dat linkse schorum; ik hang ze met liefde omge keerd bij hun ballen of enkels naar keuze. Een laatste wens moet je altijd respec teren op in een pijnboom, zodat ze traag met de wind heen en weer bewegen als pijnappels tot de dood er op volgt … ik heb na al tijd GPV of SGP gestemd, want die weten van uit de Heilige Schrift dat de vrouw in de keuken thuis hoort en uitsluitend geschikt als vervangbaar neukvee om af te slachten op het balkon als een islamitiese geit in een achterbuurt.

Om over die wanhopige begin jaren , en maar te zwijgen toen niemand mij steunde en ik bijna van de honger om kwam … die jaren hebben een man van mij gemaakt die zich van nie mand iets aantrekt. Een soort amorele Rambo in het kwadraat maar dan op artistiek gebied! Jenseits Gut und Böse! Elke beeldend kunstenaar hoort tenminste één maal in de bajes voor moord, dood slag, incest of noodweerexces te hebben gezeten!

Die ene keer dat ik half opzettelijk een kollega de ballen uit zijn broek schoot met mijn parabellum tel ik niet eens mee, dat was hetzelfde als een lucky punch bij een bokswed strijd.

Overigens lukte het mij on langs nog om een gereformeerde begrafenis ondernemer te fles sen opdat mijn geliefde oudnicht Betty Paërl, de Amsterdamse Hoge priesteres van het SadoMaso chisme, eindelijk een fijne computer kon kopen met een pentium 4 en niet meer in het kantoor van haar zoon hoeft te mailen. Zeg, ik zal je wat vertellen dat recht uit mijn veel bewogen artistieke leven is gegrepen: Ze sprak vloeiend Engels en Spaans, dus de taal was geen probleem in tegenstelling tot die Franse wijven.

Ik zat haar van achter mijn Biere Brune Pel forth al een tijd op te nemen en speelde met de gedachte ongevraagd een foto van haar te nemen met mijn dure digitale camera. Dat doe je otomaties als man; of je nou bisexueel bent of niet, dat maakt niets uit.

Schitterende benen, prachtige kop, gaaf gebit, volle, sensuele, bijna perverse, smartelijk gekrulde lippen net als Catharina S. Helemaal mijn tiep van top tot teen en ik viel voor haar als een hete aardappel. Ik besluit na een uitnodiging van haar zijde onmiddellijk met haar mee naar haar huis te gaan, stap in haar auto en terwijl zij de auto start ik heb net als Remco C. Een man, zegt ze met haar gevoileerde stem. Okee, zeg ik, geeft niks, never mind the potatoes, we hebben alle maal zo onze makkes op zijn tijd, ik ben wel wat gewend als ex-Amsterdams kunstenaar in midden Frankrijk, maar is door de lullensmid alles afdoende weg genomen of ligt er nog wat restmateriaal opgeslagen in het kruis?

Nee, nog niet alles. De scherven van haar voormalige bestaan waren nog niet allemaal opgeruimd, doch de balzak al vast voor de zekerheid leeg gelepeld en na de ruiming keurig dicht genaaid met kleine kruissteekjes, het overtollige scrotum en de ballen niet gelijk de kliko in, maar milieu bewust ver werkt tot Kwekkeboom kroketten, bitterballen en hondenvoer.

Het was mij vanaf het begin duidelijk dat de hormonenen behandeling goed was aangeslagen, want haar recht naar voren staande twee jongens behoorde tot de Grootste Ter Wereld Serie. En toch ben ik toen niet uit gestapt en heb ook niet afgehaakt.

Ja, wat moet je dan als je al zo ver bent? Ik heb in elk geval na afloop van het amoureuze intermezzo geheel spontaan uit eigen zak een flinke financiële bijdrage gele verd voor de definitieve ombouwvergunning, want je moet toch wat en ik leef niet bepaald van de bedeling.

Wel op voorwaarde dat ik onbeperkt toegang tot haar openbaar toegankelijke schaamte had en een kopie sleutel van haar flat vlak bij de Auchan in Cos ne, want we leven hier in Frankrijk in een onderhandelingskultuur.

Ik had haar natuurlijk ook wat te bieden als doorge winterde raskunstenaar uit het Hoge Noorden. Niet te kort, hoor! Veertig jaar terug ging het er trouwens wel anders aan toe in het suffe Vaderland. Ja, toen is er een grote woede in mij opgestaan, dat was in de tijd dat we het moesten maken, en om in kroegen je magistrale meester werken te verkopen, daar was echt heel wat moed voor nodig, want je kunt nog beter een heilssoldaat met een rammelende kollekte bus zijn en een wit uitge slagen gulp, dan had je meer succes bij dat dronken geteisem!

Je weet dat je kunstgeschie denis aan het maken bent in je bedompte, rommelige atelier met chiantiflessen en visnetten aan het plafond, druipkaarsen op de ruwhouten tafel. Daar heb ben jullie als simpele adspirant school meesters en leraressen algemene technieken allemaal geen idee meer van. Daarom is de genera tie van zo sterk, gewoonweg niet kapot te krijgen! Ik heb de bitterheid van het bestaan leren kennen. De hitte des daags; de kou de des nachts en alle schakeringen daar tussen.

Alles wat daarna komt zijn kuipjes halvarine! Botergeil misschien, maar vooral boterzacht! Er was voor mij maar één mogelijkheid, erop of er onder, hetzij er dwars door heen of alle drie tegelijk, hetzij in successie als U begrijpt wat ik bedoel. Voor die laatste mogelijkheid heb ik altijd gekozen. Ik ben gotzij dank geen lid van een sek te als de Pinkstergemeente te H. Ach wat; die evangelische en charismatiese bewe ging is goed voor wijven en latente flikkers, geestelijk gestoorden, lichamelijk gehandicapten, voor werkschuwen, WW-ers, gemankeerden en beroepswerkweigeraars of zij die dat willen worden, halve garen en halve zolen, daar heeft mijn Groningse goede vriend èn geestelijke mentor drs.

Hens uit Aduard vierkant gelijk in. Als je iemand bent met guts spreek uit; kuts zoals de spijker harde, super intelligente Fred van der Wal dan heb je daar niets te zoeken, dan stap je daar over of dwars door heen. De vorige generatie in mijn geval; mijn ouders dus, die ik nooit gekend heb, is geboren aan het begin van de roaring twenties, dus een en al charleston wat de klok sloeg en dat kweekt deca dente slapjanussen, amechtige huilebalken, onverantwoordelijke sukkels zonder sokkels en poten tiële suicidalen.

Mijn biologische moeder die ik sinds mijn tweede levensjaar nooit meer gezien heb? Een maupe grientje naar mijn zuster zegt! Geen goed voorbeeld voor mij. Ik heb mij er altijd van gedistantieerd. Om me daar mee te encanaille ren, nou seg, wat sulle we nou beleve…dan kies ik nog liever voor een geslachtsveranderen de operatie en een paar tieten als torpedos met tepel hoven ter grootte van een verkeersrotonde, de tepels constant in erectie, dan heb je ook wat voor je geld en kun je nog eens de beest uit hangen in de buurtkroeg.

Die knakker  is uitgerangeerd en zit des avonds monkelend een pijpje hasj op een wrakke houten bank voor zijn huis te roken. Mag die beker aan mij voor bij gaan? Als je zo moet leven…!

Got zijdank gaven ze mij al op anderhalf jarige leeftijd weg aan de grootouders. Elke dag een goede daad, moeten ze gedacht hebben als ex-pad vinders en jeugdstormers! Ik, Fred van der Wal zeg daar op: Jammer dat ik nog niet zo oud ben als adspirant schoolmeesteres, anders kon ik er ook allemaal over mee praten over al die in teressante dingen uit het artiesten leven en zo en had ik, net als U, ook heel wat te zeggen.

Maar ik denk dat je nu net zo goed de bitterheid van het bestaan mee kunt maken en echt heel risikovol leven als onderwijzer in opleiding of na tientallen jaren voor de klas zoals Uw verloren geliefde Alice Kneuterdom. Risikovol leven als onderwijzer in opleiding? Als onbezoldigd kwekeling zonder akte? Dat moet U mij toch eens even uit leggen! Misschien als je praktizerend paedophiel bent als schoolmeester aan de basis, ja, dan gaan er deuren voor je open die anders gesloten blijven…vooral van de Bijlmerbajes, maar opgepast; de van top tot teen getatoeëerde inmates slaan je je kop vierkant en trappen je ballen je de broek uit als ze horen dat je op de kleuterschool schuimpies zonder schaamhaar hebt opgekrikt met je leuter.

Waar hebben we het eigenlijk over in deze rubriek? Je zal maar zestien jaar te zijn en je wilt van huis weg of zo of je hebt ruzie met je vriendje of vriendinnetje die zich veel liever door je vader laat naaien, dan door jou. Dat is toch een dijk van een probleem? Ja, sodemieter nou gauw op, zo kunnen we wel van alles willen in het leven! Vaders hebben sowie so het eerste nachtsrecht wat het kersverse pruimpje betreft net als de adel indertijd.

Wat valt er nou te willen voor een zestienjarige? We kunnen wel ivoren torens willen met zijn allen in onze consensusmaatschappij en gouden mensen met een zilveren anus waar achter darmen vol paars beleid, een roos van vlees die gouden eieren kakt om het begrotings tekort te dekken, benevens een platina lul in eeuwig durende erektie en tepels van van roestvrij chroomstaal of een paar ballen van koper zoals Johannes de Doper onder zijne kemelharen mantel!

Maar zo zit het niet. U bent hier gotverdomme niet bij de tofelemonen! Ja, en daar ben ik trots op want ik heb dat allemaal verworven zonder subsidie of de steun in de rug van een liefhebbende pa en ma! Ik zit geramd en gebeiteld! Ik was vierentwintig jaar. Een schuchtere jongeling die de zilverwitte reinheid van de berk in het voorjaar bezong in zijn onbeholpen gedichten, maar geen idee had hoe hij een biefstukje moest bakken in de Croma…Hoe kon ik ook weten?

En toen… toen brak er op die koude zolder heel even iets in mij en was een dozijn closet rollen niet genoeg om mijn tranen te stelpen.

Hoe mijn tranen tot steen werden, stalagmieten en stalactieten in de grot der vergetelheid en wer den tot een bergmassief rond mijn hart is weer een ander verhaal. Er is me verder in het leven gotzijdank niets gratis gegeven. En als je in tijden dat er slapte aan de beurs was zodat je als veel belovende twen niet anders over bleef dan jezelf met je hele hebben en houwen zo nu en dan moest verhuren aan de hoogste bieder van de manlijke kunne, daar schaamde ik mij als aantrekkelijke hoog blonde, vrouwelijk ingestelde jongeman die met graagte van af zijn veertiende levensjaar in zijn vrije tijd dameslingerie, pumps en kekke kokerrokjes droeg en bovendien nog steeds van alle seksjuwelen markten thuis is, toch echt niet voor.

Je moet natuurlijk wel een beetje aanleg voor die onder sodommieten gangbare praktijken van de anale ontvangenis hebben en ook heel wat invoelingsvermogen voor de noden van de gehuwde manlijke heteroseksjuwelen kunne aan de dag leggen, die duidelijk te kort komt bij zijn weg gesukkelde echtvriendin, alsmede enige soepelheid in de heupen, de kringspier kunnen plooien op commando, de lippen willig en kusbaar, de tepels op standje superstijf, anders kom je niet helemaal geloofwaardig in bed over.

Je moet je nummer ook kunnen verkopen als hoer en niet bepaald een Stalen Jezus uit Zwiggelte zijn! Nou; ik mocht dan van nature geen echte heup wiegende relnicht zijn maar lust te er toch echt wel pap van min of meer en van een kutvirus had ik ook totaal geen last, dus ik zat ondanks alles ge ramd in het hoofdstedelijke leven!

Tot liet ik mijn haar blonderen in een salon aan de Lagweg te B. De homophielte rige kunstcollegaatjes vonden het en bloc zó beeldig dat ze me tot hun schutspatroon wilden bom barderen, maar dat wimpelde ik af! Ik ben altijd heel eenvoudig gebleven ten diepste! De tekening werd aangekocht door galerie eigenaresse Dieuwke Bakker van Galerie Mokum voor haar eigen collectie, die na haar dood in een Stichting werd omgezet.

Van de zes voor de collectie tussen en aangekochte werken van Fred van der Wal zijn er zeker twee door de galerie eigenaresse tijdens een psychose vernield, een portret van Dieuwke Bakker en een gouache afgebeeld in de catalogus Vijftig Jaar Nederlandse realisten, Meulenhoff. In kocht de Dieuwke Bakker Collectie een grote potloodtekening aan van Fred van der Wal op de herdenkingstentoonstelling bij Galerie Mokum, Amsterdam.

De aankoopprijs van het werk bedroeg euro waarvan de kunstenaar twee derde deel kreeg over gemaakt. Een mail met verzoek aan de huidige beheerder van de collectie Janna van Z. View original post 55 woorden meer. De meisjes werden helemaal niet in het park uit de kleren gepraat, dat is… dat is pertinent onwaar! Ik stond er bij en ik keek er naar! Fred van der Wal: Een stelling die niet nader wordt toegelicht en zoals standaard bij Boonstra een slag in de lucht.

Kunst en leven zijn niet te verwarren. View original post 1. Het is maar hoe je het ziet. Ik vreet niet van meer dan euro subsidie van WVC vrindjes in commissies die je met d estaats subsidie belonen als je maar genoeg mee slijmt en het interesseert me nog geen reet ook. En dat meneer Boonstr ais pas echt mannentaal! Het is meer dan dat; een artists statement! Elk slecht kunstwerk dat ik onder ogen krijg….